• Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Home Egypt, Communist Party of Egypt CP of Egypt, Interview with Comrade Salah Adli, General Secretary of the Egyptian Communist Party by “Nameh Mardom", the Central Organ of the Central Committee of the Tudeh (Communist) Party of Iran [En., Sp., Tr., Ga., Ar..]

CP of Egypt, Interview with Comrade Salah Adli, General Secretary of the Egyptian Communist Party by “Nameh Mardom", the Central Organ of the Central Committee of the Tudeh (Communist) Party of Iran [En., Sp., Tr., Ga., Ar..]

E-mail Print PDF

Interview with Comrade Salah Adli, General Secretary of the Egyptian Communist Party by  “Nameh Mardom", the Central Organ of the Central Committee of the  Tudeh (Communist) Party of Iran

6 July 2013

I would like first of all to extend my greetings to the Tudeh Party of Iran and wish it success in its struggle. I would also like to salute " Nameh Mardom" newspaper for the opportunity to clarify the big historical events that are taking place in Egypt.

Q1 – In the recent statements of the CP Egypt (July 3rd) you referred the fact that the mass protest movement comprises of various classes and strata.  How were the classes and strata of the Egyptian society mobilized in the second wave of the 30th June Revolution?

Salah Adly: Since the outbreak of the revolution of 25th January 2011, the protest movements have not subsided, and demonstrations of millions of people have not stopped, i.e. the revolutionary state of the masses has always been there, subsiding at times and flaring up some other times. The workers’ protests and strikes also escalated. After the success of Morsi and the Muslim Brotherhood came to power, the masses discovered their authoritarian nature, fascist character, their bias to the interests of more reactionary and parasitic sections of capitalism, and their inability to run a state of the size of Egypt. Furthermore, their betrayal of the interests of the homeland and their willingness to act as the biggest broker to maintain the interests of America and Israel in the region were exposed. They concluded the truce in Gaza and gave America and Israel what even Mubarak’s client regime had not given. Their sectarian and obscurantist project, which is hostile to democracy, science, culture and tolerance, became very evident. More importantly, the masses discovered the falsehood of their use of religious slogans to disguise their plans in the service of the Greater Middle East project and “creative chaos”.

Therefore, the number of social protests (strikes, sit-ins, demonstrations and protest pickets) reached 7400 - by Mohamed Morsi's own admission - during last year. The unemployment rate reached 32%, with most of the unemployed being holders of high and middle qualifications. The foreign debts rose from $34 billion to $45 billion. The domestic debt rose by 365 billion Egyptian pounds during the reign of Morsi last year. The proportion of people living below the poverty line increased to more than 50% of the population. In short, most classes and strata of society - and its liberal, nationalist and leftist political forces, as well as youth movements,  mostly leftist and nationalist oriented, in addition to the main state institutions, especially the army, judiciary, media and police – felt there is a grave danger as a result of the Muslim Brotherhood remaining in power because of their fervent quest to monopolize power and exclude anyone who is not with them, other than their allies among terrorist groups that use religion as a cover.

Even broad sections of the middle and big Egyptian bourgeoisie in the sectors of tourism, industry, trade, agriculture and construction felt very scared for their interests as a result of the continued rule of the Muslim Brotherhood which was creating an atmosphere of chaos, insecurity and instability.

The “Tamarud” (Rebellion) Movement succeeded in collecting more than 22 million signatures for the withdrawal of confidence in Morsi and in support of calling for early presidential elections. All parties, trade unions and organizations participated in collecting signatures, and the campaign spread in the streets of cities, in factories, schools and universities, and in villages in all the governorates of Egypt. The great importance of this campaign is that it was able to involve Egyptian citizens actively in the revolutionary movement to overthrow the rule of the Muslim Brotherhood. It also restored the peaceful and democratic character of revolutionary action, and formed the basis for removing the sacred cover of the false legitimacy of the ballot box as the sole criterion for legitimacy and the democratic system.  The call for the collection of signatures was accompanied by calling for demonstrations in all the main squares of Egypt on 30th June as a principal test of the credibility of this campaign and the fundamental basis for the revolutionary legitimacy of the masses to overthrow this fascist regime and foil the project of the religious state.

The response of the masses of the Egyptian people was great, and the biggest demonstrations in the history of Egypt, and even in the history of the world, came out. This has been verified by the "Google Earth" index. More than 27 million demonstrators came out at the same time in all the governorates of Egypt, representing various classes and strata of the Egyptian society, in the face of protests that did not exceed 200 thousand demonstrators from the Muslim Brotherhood and their allies in one small square in Cairo. Thus, the Egyptian people were on one side and the Muslim Brotherhood were with their allies on the other, isolated, side. This is the reality of the scene. This is the reality upon which any evaluation of the situation or any political scientific analysis should be based.

We believe that what happened on 30th June is a second wave of the Egyptian revolution that is stronger and deeper than the first wave in 2011. It has taken place to correct the path of the revolution and seize it back from the forces of the extreme religious right that had conspired to steal the revolution and ride its wave to serve their fascist and reactionary objectives and the schemes of world imperialism.

Q2 - What is the level of the participation of the toiling classes and workers in these protests? Why the workers participate in the battle with political Islam for democratic rights?

Salah Adly: The basic slogans of the January revolution were: bread - freedom - social justice - human dignity. It is an essential link of the national democratic revolution, and came after a long historical stage that had begun in the mid-seventies of the last century, with the rule of dependent big capitalism and a full cycle of regression, backwardness and tyranny. During that period, the reactionary forces, in alliance with world imperialism and Arab reaction, managed to strengthen a climate that allowed the current of political Islam - especially the Muslim Brotherhood - to spread and ascend. The forces of the left were weakened, workers were displaced and big industries were liquidated in order to deal a blow to any possibilities for achieving comprehensive development.

In fact, the workers have been involved in most of the protests that have escalated since 2006 and are participating in all the popular demonstrations as part of the people and not in a class organized manner. This is due to the absence of strong trade union organizations and federations because of a long legacy of a tyranny and government repression to control the federations and trade unions. It is also due to the big changes to the class map and to the nature of the composition of the working class in various sectors that took place during the past period. Small and medium-sized industries controlled by private sector were relied upon, where workers were prevented from forming trade unions. The working class did not emerge in a clear class manner in the revolution. As a result of the lack of effective unity among the forces of the left and its weakness during the previous stage for many reasons, which there is no room here to mention, the labor movement did not appear in an effective and influential manner commensurate with the size of its participation and big sacrifices in the revolution.

It is important to clarify that the workers in the public sector have discovered that the practices and attitudes of the Muslim Brotherhood do not differ from the orientations of the Mubarak regime, rather they were worse.  The Muslim Brotherhood implemented the same policies on the continuation of the privatization program and the liberalization of prices, and did not raise the minimum wage even though it was one of the first demands of the revolution. They even reduced the taxes on businessmen, continued the privatization of services and refused to implement the health insurance program. They insisted on selling and mortgaging the assets of Egypt and its institutions through the project of "Islamic bonds" which they rushed to pass in the Shura Council [the upper house of parliament] controlled by Muslim Brotherhood. The most dangerous position was their refusal to pass the law to ensure freedom to form unions, which they had agreed upon with all political forces and trade union currents before the revolution, and replaced Mubarak’s men in the government-controlled General Union of Egyptian Workers with their own men. This is the social and democratic basis for the bias of the working class in favor of the revolution against the rule of the Muslim Brotherhood and the forces of political Islam, in addition to the other reasons that we have mentioned earlier.

Anyone who imagines that workers only revolt for factional issues or for economic reasons is mistaken. Workers are more aware of the dangers of the extremist religious right-wing project and their right-wing and fascist practices in all democratic, political, economic, social, and national fields.

Q3- In your statements, the CP Egypt characterises the current developments as a revolution .. What are the nature, tasks and urgent demands of the revolution?

Salah Adly: Yes, what is happening now is a revolution. To be precise, it is the second big wave of the January 2011 Revolution, as its first wave was aborted because it was robbed by the Muslim Brotherhood despite the fact that they did not participate in calling for it or making it. It is a democratic revolution with a clear social and patriotic orientation. It is continuing, and broad social strata and various political forces (liberal, nationalist and leftist) have participated in it. With the continuation of the revolutionary tide, the truth about the various positions has become clearer, and the biases of these forces and their willingness to continue along the path of the revolution are revealed.

The first democratic tasks of the revolution is promulgating a new civil democratic constitution that stresses human rights, women's rights and economic and social rights for the toiling classes, and one which does not negate the people's right to choose its political and economic system in the future according to the balance of forces. Thus, the task of overthrowing the sectarian, reactionary and distorted Constitution, rather than amending it, is a fundamental task for the democratic and progressive forces in the present moment.

One of the tasks of the democratic revolution is also the freedom to form trade unions, political parties and associations without government interference, rejecting the formation of political parties on a religious and sectarian basis, full equality between men and women in terms of rights and duties, equality before the law and the criminalization of religious and other forms of discrimination.

Among the social tasks is formulating an independent comprehensive social development plan that is based on encouraging the productive sectors with the need for equitable distribution of the development product and wealth for the benefit of the poor and toilers and achieving urgent social demands. A top priority among these demands is specifying a minimum and maximum wage and linking it to prices, cancelling debts for small peasants, redistributing the budget items to increase spending on health and education, providing housing for low-income people, raising taxes on the rich, regaining possession of the corporations that were looted from the public sector and fighting against corruption.

The national tasks are: opposing dependency on the United States, refusing to succumb to Zionist hegemony, amending the Camp David agreement, restoring Egypt's national role in the on Arab, African, regional and international levels, and deepening the relationship with the countries and peoples of the Third World.

Q4 – Do the current developments in Egypt mean rejection of the 'political Islam' or only rejection of "Moslem Brotherhood" by the Egyptian people? 

Salah Adly: The Muslim Brotherhood are the most effective and influential organization among the forces of political Islam. All the other organizations, including Salafi and Jihadist groups, were allies with the Muslim Brotherhood and came out with them in their last battle defending their regime because they know that their defeat would mean a major defeat for the sectarian Islamist project which is supported by the U.S. administration as an alternative to the collapsing authoritarian regimes. Only the Salafi al-Nour Party was excluded from the alliance in the last battle due to considerations related to its association with Saudi Arabia, although we are aware that it is a reactionary and sectarian party that is hostile to human rights and the rights of women and minorities, including other Islamic sects. This was evident in their inciting in the crime of murdering Shiites and dragging their bodies in the horrific massacre that took place in a village last month.

We believe that the battle is not over and there needs to be a political, social and cultural struggle to crush their resistance and change the general climate which has been rife for decades.

But what we would like to draw attention to is that what is happening in Egypt now is not only a confrontation of the Muslim Brotherhood, and their allies among the forces of the religious right, with the security institutions of the state. They are in fact confronting the Egyptian people of all sects and currents as well as all state institutions, including the judiciary, media and culture. In neighborhoods and villages, the Muslim Brotherhood will be now confronting the masses of the Egyptian people, as they have certainly lost the support of large segments of the people during the last two years. But the army and security forces will have an important role in confronting their armed terrorist militias.

In short, we see that what has happened is a big defeat for the project of the religious right in general, and not only for the project of the Muslim Brotherhood. It will have major implications in the region in the coming period.

Q5- What is your view about the arguments which say Morsi’s removal is undemocratic because he was elected through a legally and the new Constitution was ratified through a referendum. Was Morsi overthrown by the Egyptian army?

Salah Adly: Those who have ousted Morsi are more than 22 million citizens of the Egyptian people who signed a document containing the signatory’s name, ID number (national ID) and the name of the province, written by hand rather than on the Internet, in an unprecedented referendum that was culminated in the “big coming out" in main squares by more than 27 million demonstrators on 30th June 30, continuing for four consecutive days. It was Morsi who overthrew legitimacy when he issued his dictatorial constitutional declaration in November 2011. It was Morsi who devastated human rights when his terrorist supporters besieged the Constitutional Court, when his militia tortured protesters in front of al-Ittihadyah Palace [the presidential palace]as shown by investigations carried out by the public prosecutor office, and when his men killed demonstrators in front of the headquarters of the Freedom and Justice Party (the political arm of the Muslim Brotherhood) in accordance with explicit orders from the leader of the group and his deputy, as the killers confessed before the public prosecutor. It was Morsi who reneged on the promises he had announced on the day he succeeded to amend the Constitution and form a coalition government. He and his group insisted on submitting to the conditions of the International Monetary Fund, and also declared Jihad on Syria at a conference of terrorist jihadist forces without referring to the army and the National Defense Council.

Therefore, all the political parties and forces, and even the Salafi al-Nour Party, which jumped from the ship before it sank, have supported early presidential elections. This call is not a coup against democracy, rather it emanates from the heart of popular democracy when any president betrays his promises to the people and his program on the basis of which the people had elected him.

To limit the cause of democracy to just the "ballot box" is a complete plunder of the essence of democracy and an explicit rejection of the right of peoples to revolt against their autocratic rulers and the fascist regimes that use religion to hide their reactionary nature and right-wing capitalist orientation.

The defending of Morsi by the United States and Western capitalist states and portraying the issue as just a "military coup" against "constitutional legitimacy" is a formal position that hides the fact that world imperialism is terrified by peoples’ revolutions and their ability to transcend the narrow confines of the democratic bourgeoisie which represents, in essence, the optimal form to fulfill the interests of big businessmen and monopolies and their local agents in controlling the destiny of peoples in Third World countries.

What has happened is not a military coup in any way, but a revolutionary coup by the Egyptian people to get rid of this fascist rule. What the army did is carrying out the will of the people and protecting them from the plots of the Muslim Brotherhood and their armed terrorist allies who want to ignite sectarian strife and civil wars, divide the Egyptian army and destroy the institutions of the Egyptian state to serve the interests of imperialism and Zionism in the region.

What kind of military coup is it when tens of millions of people are in the streets?!! What kind of military coup is it when the head of the Constitutional Court has already assumed power, which is what had been demanded by the Salvation Front, that includes all the opposition forces with their various orientations and the “Tamarud” (Rebellion) youth movement,  and has been endorsed by the masses of the Egyptian people??!! What kind of military coup is it when a government made up of civil national qualified people will be formed and has full powers during a transitional period not exceeding one year and ending with the promulgation of a democratic civil constitution and presidential and parliamentary elections which everyone is keen to have?? What kind of military coup is it that allows the right to peaceful protests even by its opponents and does not impose a state of emergency? The statement by Al-Sisi, the Egyptian army chief, in which he declared the road map for the transitional stage, was only announced after a dialogue and consensus with the representatives of the Egyptian people, including the youth of the “Tamarud” (Rebellion) movement, the representative of the Salvation Front, the Sheikh of Al-Azhar, the Coptic Pope and a representative of women. The Egyptian people have celebrated in main squares, neighborhoods and villages this great victory for the Egyptian people and the national army’s compliance with it.

We should, as taught by Marxism, proceed from the concrete reality and not confine our vision to predetermined rigid ideas and ready formulas. Isn’t it noteworthy that the Western media turn a blind eye to all this, refuse to see the reality and insist that what is happening is a military coup??!!!

Nevertheless, we are keen for the need to be alert and pay attention during the next phase to ensure that the military's role in this stage is limited to the protection of the people and the Egyptian national security and to abide by its promises not to interfere directly in political affairs, and the need for the people to remain in the squares to ensure the implementation of their demands in the transitional phase.

Q6 – What is your assessment of the USA’s position TOWARDS THE DEVELOPMENTS IN Egypt?

Salah Adly: The U.S. was taken by surprise by the revolution of January 2011, but it had been preparing for scenarios of change in Egypt before that when it felt that the Mubarak regime had become aged. So it intervened immediately after he was overthrown to form an alliance between the former Military Council and the Muslim Brotherhood to pave the way for handing over power to Muslim Brotherhood after they pledged to ensure fulfilling the interests of the United States, ensuring the security of Israel and continuing the neoliberal economic policy which is against the interests of the popular masses.

But the United States discovered after a while the extent of the inability of the Muslim Brotherhood to run the affairs of governance, their lack of qualified people and their insistence on alliance with the jihadi groups instead of an alliance with the liberal forces and uniting the big capitalists’ class with its various strata in a stable system that is based on a transfer of power that revolves in the orbit of this class and ensuring America's interests. The U.S. was at the same time also keen to ensure the interests and privileges of the military institution in order to guarantee its loyalty.

But the United States was at the same time afraid of the continuation of the revolutionary situation in Egypt, the mounting scale of the protests and the escalation of popular rejection of the rule of the Muslim Brotherhood. Therefore, it exerted pressure on the Muslim Brotherhood to carry out reforms, and also exerted pressure on the forces of the liberal opposition, especially those representing the interests of big capital in Wafd Party, Free Egyptians Party and the Constitution Party to speed up parliamentary elections, end their alliance with the forces of the left and reject the revolutionary orientations  of the youth movements which believe that the objectives of the revolution and the uprooting of the Muslim Brotherhood’s regime can only be achieved with a big popular revolution against it and boycotting the elections.

When the “Tamarud” (Rebellion) and its genius idea to withdraw legitimacy from Morsi were successful, it put everyone in a dilemma when broad sections of the people and the political forces responded to it. This put an end to the wavering of all the parties and forces, and they rallied behind the popular option to overthrow Morsi and conduct early presidential elections. This demand escalated to calling for the overthrow of the Muslim Brotherhood’s regime, changing the Constitution and correcting the course of the revolution through a new revolutionary legitimacy and a new transitional phase on a proper basis.

The Muslim Brotherhood, the Americans, the army, and even the forces of political opposition and youth, did not imagine that the people's response will be of this mighty size which forced everyone to implement the people’s will.

We know that the United States exerted pressure in a flagrant manner on the leaders of the army and the liberal political forces not to overthrow Morsi and only carry out big reforms. But it was too late and everyone realized that the people have spoken and that the alternative would be the escalation of civil war, the escalation of terrorism and sectarian strife, and opening the door to foreign intervention.

The arrival at this critical point led to the overthrow of Morsi and the intervention of the army in a manner that serves the objectives of the revolution at this stage. It is noteworthy that this is the first time that the Egyptian army has disobeyed America’s orders because it has realized the nature of the big dangers that would plague itself and the homeland if it declines to support the revolution.

The national and democratic forces realize that the army’s leaders have interests and privileges which they want to preserve, and they also want to have a role in power without a direct political interference. We believe that this has to be taken into account at this stage with emphasis on correcting things gradually during the next phase.

We expect that the United States, in the current critical period, will encourage plots to ignite sedition and strife and to encourage these groups to stir up chaos to achieve the schemes of “creative chaos” schemes and turn Egypt into another Iraq. This is what happened and was revealed in the plot on Friday 5thJuly. This plot has been called by the youth "the Tripartite, U.S. - Israeli - Muslim Brotherhood, Aggression" on the people of Egypt. The plan was aimed at aborting the revolution, reinstating Morsi, spreading chaos and terror through demonstrations that would occupy the Liberation squares by employing weapons and terrorism, launching a campaign of rumors and a war of disinformation that was unprecedented in Egypt in order  to create divisions between the people and the army and within the military itself, and conspiring with jihadist groups in Sinai to declare it a liberated area in collusion with Israel and the Islamic groups in Gaza.

Egypt lived through critical hours after the speech of terrorism and intimidation delivered by the leader of the fascist group, the Muslim Brotherhood, to his supporters in Rabi’a al-Adawiyya square in Nasr City, Cairo. That was the signal for the start of this big conspiracy to turn against the popular will. The CNN as well as the BBC Arabic service TV channels played a dangerous role in this plot. But the people and the army were able to foil this plot and the shameful role of America and the Muslim Brotherhood’s betrayal of the people and the homeland were exposed.  This was a major blow to the schemes of America and imperialism in the region, and reaffirmed the triumph of the revolution and the people’s will over the forces of counter-revolution.

Q7 – What is your assessment of the newly appointed interim president, Adly Mansour, and what he should immediately do? 

Salah Adly: He is a judge who is well-known for his integrity and competence, and had not professed any political positions or adopted certain biases. The speech he delivered after he was sworn in and took up his post as interim president for the transitional period was a good and positive speech. He stressed that it was "the people alone" who authorized him, and that the powers granted to him are honorary, but the real authority will reside in the prime minister who will be chosen by consensus among the national forces and youth, and who will be charged with the implementation of tasks agreed upon by national democratic and social forces. A top priority for the government will be to halt the economic collapse, implement the urgent demands of the toilers and provide security.

We see the need for continued public pressure in the squares, which was confirmed by the statement announced by Al-Sisi, protecting the right to peaceful demonstration. This is to ensure that there will be no deviation from what has been agreed upon, and to ensure that the army will not intervene except within the limits agreed to ensure the success of this difficult transitional stage.

Q8 - What are the main challenges facing your party, specifically in relation to other political forces and creating a united alliance?

Salah Adly: The main challenge is the need to unite the forces of the left in the first place to confront the big tasks that we are facing at this stage. The most important are:

1) To ensure the achievement of the objectives and tasks of the transitional phase.

2) To achieve consensus on a single candidate for the national and democratic forces to fight the battle of presidential elections.

3) To form a front of leftist forces, Nasserites, youth movements and trade union organizations; to prepare joint lists to fight the forthcoming parliamentary and local elections; and to exert pressure to ensure there is no retreat from correcting the path of the revolution in the transitional phase.

4) To seek to complete and develop the party structure, to renew the party with fresh blood, and to develop its program so that we can face the big challenges that we are confronting.


Entrevista con el camarada Salah Adli, Secretario General del Partido Comunista Egipcio por "Nameh Mardom", órgano del Tudeh
10 luglio 2013 mineral de alle 9.31

Entrevista con el camarada Salah Adli, Secretario General del Partido EgyptianCommunist por "Nameh Mardom", órgano de theCentral del Comité Central del Partido Tudeh (comunista) de Irán

06 de julio 2013

Quisiera en primer lugar expresar mi saludo al Partido Tudeh de Irán andwish que el éxito en su lucha. También me gustaría saludar "Nameh Mardom" periódico por la oportunidad de aclarar los grandes acontecimientos históricos que aretaking lugar en Egipto.

Q1 - En las recientes declaraciones del PP Egipto (03 de julio) youreferred el hecho de que el movimiento de protesta de masas se compone de diversos estratos classesand. ¿Cómo eran las clases andstrata de la sociedad egipcia movilizado en la segunda ola de la Revolución 30thJune?

Salah Adly: Desde el estallido de la revolución de 25thJanuary 2011, los movimientos de protesta no han disminuido, y demostraciones ofmillions de personas que no se han detenido, es decir, el Estado revolucionario de las masas ha alwaysbeen allí, hundiéndose a veces y estallando en otras ocasiones. Los workers'protests y huelgas también se intensificaron. Tras el éxito de Morsi y el MuslimBrotherhood llegó al poder, las masas descubren su naturaleza autoritaria, fascistcharacter, su tendencia a los intereses de los más reaccionarios y parasiticsections del capitalismo, y su incapacidad para dirigir un estado de la ofEgypt tamaño. Además, su traición a los intereses de la patria y theirwillingness para actuar como el principal agente para mantener los intereses de Americaand Israel en la región fueron expuestos. Llegaron a la conclusión de la tregua en Gaza andgave Estados Unidos e Israel lo que aun régimen cliente de Mubarak no le había dado. Su proyecto oscurantista sectarianand, que es hostil a la democracia, la ciencia, la cultura andtolerance, se hizo muy evidente. Más importante aún, las masas descubren thefalsehood de su uso de consignas religiosas para disfrazar sus planes en theservice del Gran Proyecto de Oriente Medio y el "caos creativo".

Por lo tanto, el número de protestas sociales (huelgas, sentadas, piquetes de protesta demonstrationsand) alcanzó 7.400 - según admite el propio Mohamed Morsi - duringlast años. La tasa de desempleo alcanzó el 32%, con la mayoría de los beingholders desempleados las cualificaciones altas y medias. La deuda externa pasó de $ 34billion a $ 45 mil millones. La deuda interna se incrementó en 365 mil millones egipcia poundsduring el reinado de Morsi año pasado. La proporción de personas que viven por debajo del umbral thepoverty aumentó a más del 50% de la población. En resumen, los estratos más classesand de la sociedad - y sus politicalforces liberales, nacionalistas y de izquierda, así como movimientos de jóvenes, en su mayoría de izquierdas y nacionalista orientada Inaddition a las principales instituciones del Estado, especialmente el ejército, el poder judicial, los medios de comunicación - andpolice sentían hay una grave peligro como consecuencia del poder remainingin Hermanos Musulmanes debido a su intensa búsqueda de monopolizar el poder y excluir anyonewho no está con ellos, además de sus aliados entre los grupos terroristas que usereligion como una cubierta.

Incluso amplios sectores de la burguesía egipcia medio y grande en los sectores del turismo, la industria, el comercio, la agricultura andconstruction sintieron muy asustados por sus intereses como resultado de la regla permanente de los Hermanos Musulmanes, que fue creando un caos atmosphereof, la inseguridad y la inestabilidad.

El (Rebelión) Movimiento "Tamarud" logró collectingmore de 22 millones de firmas para la retirada de la confianza en Morsi y en apoyo de la convocatoria a elecciones earlypresidential. Todos los partidos, las organizaciones unionsand comerciales participaron en la recogida de firmas, y la campaña se extienden en las ciudades streetsof, en las fábricas, escuelas y universidades, aldeas andin en todas las provincias de Egipto. La gran importancia de esta campaña es que fue capaz de ciudadanos involveEgyptian activamente en el movimiento revolucionario de overthrowthe imperio de la Brotherhood.It musulmana también restauró la paz y democraticcharacter de la acción revolucionaria, y formó la base para la eliminación de la coverof sagrada la falsa legitimidad de las urnas como el único criterio de legitimidad y el sistema democrático. La convocatoria para la recogida de firmas se accompaniedby pidiendo demonstrationsin todas las plazas principales de Egipto el 30 de junio como testof director de la credibilidad de esta campaña y thefundamental base de la legitimidad revolucionaria de las masas para derrocar a este régimen fascista andfoil la projectof los religiosos estado.

La respuesta de las masas populares theEgyptian era grande, y demostraciones thebiggest en thehistory de Egipto, e incluso en la historia del mundo, salió. Esto ha beenverified por el índice de "Google Earth". Más de 27 milliondemonstrators salieron al mismo tiempo en todas las provincias de Egipto, en representación de diversas clases y capas de la sociedad egipcia, frente a las protestas que no excedan de 200 mil manifestantes fromthe Hermandad Musulmana y sus aliados en una pequeña plaza inCairo . Por lo tanto, el pueblo egipcio eran por un lado y los Hermanos Musulmanes estaban con su allieson otro, aislado, lado. ThisIs la realityof la escena. ThisIs la realidad sobre la que debe basarse una evaluación de la situación o de cualquier scientificanalysis política.

Creemos que lo que pasó en 30thJune es una segunda ola de la revolución theEgyptian que se strongerand más profunda que la primera ola de 2011. Se ha llevado a cabo para corregir la trayectoria de therevolution y aprovecharla fuerzas volver fromthe de la extrema derecha religiosa que hadconspired robar la revolución y montar su onda para servir a sus objetivos fascistas y reaccionarios y los esquemas de los worldimperialism.

Q2 - Whatis el nivel de participación de los Ofthe toilingclasses y trabajadores de estas protestas? ¿Por qué los trabajadores participan en la batalla withpolitical derechos fordemocratic Islam?

Salah Adly: Las consignas básicas del revolutionwere enero: pan - la libertad - la justicia social - humandignity. Es un eslabón esencial de la revolución democrática nacional y cameafter una etapa histórica de largo que se había iniciado a mediados de los años setenta del siglo pasado, con el imperio de la gran capitalismo dependiente y un ciclo completo de la regresión, el atraso y la tiranía. Durante ese período, las fuerzas reaccionarias, en alianza con el mundo imperialismand reacción árabe, lograron fortalecer un clima que permite la corriente del Islam político - en especial los Hermanos Musulmanes - para difundir y ascender. Las fuerzas de la theleft se debilitaron, trabajadores weredisplaced y grandes industrias wereliquidated con el fin de asestar un golpe a anypossibilities para lograr comprehensivedevelopment.

De hecho, los trabajadores han beeninvolved en mostof la proteststhat tiene escalatedsince 2006 y participan entodos los populardemonstrations como parte de las personas y no en forma organizada AClass. Esto se debe a la ausencia de organizaciones tradeunion fuertes y federaciones becauseof un largo legado de una andgovernment represión tiranía de controlar thefederations y sindicatos. Itis también debido a los grandes cambios en el mapa theClass y la naturaleza de thecomposition de la clase obrera en los distintos sectores que tuvieron lugar el pasado periodo Duringthe. Sizedindustries medianas pequeñas y controladas por sectorwere privado invocados, donde los trabajadores de los sindicatos wereprevented formingtrade. La clase obrera nose surgir de una manera clara de clase en la revolución. Como resultado de thelack de unidad efectiva entre las fuerzas de izquierda y su weaknessduring la previousstage por muchas razones, que no hay espacio aquí tomention, el trabajo no movementdid appearin de manera eficaz e influyente proporción con el tamaño de sus sacrificios andbig participación revolución enel.

Es importante aclarar que los trabajadores del sector público havediscovered que las prácticas y actitudes de los Hermanos Musulmanes hacen notdiffer de las orientaciones del régimen de Mubarak, sino que eran peores. La Hermandad Musulmana en práctica las samepolicies sobre la continuación del programa de privatización y theliberalization de los precios, y no aumentar el salario mínimo a pesar de que wasone de las primeras demandas de la revolución. Incluso se redujeron los impuestos onbusinessmen, continuó la privatización de los servicios y se negaron a implementthe programa de seguro de salud. Insistieron en la venta e hipoteca theassets de Egipto y sus instituciones a través del proyecto de "bonos islámicos", que se apresuraron a aprobar en el Consejo de la Shura [la cámara alta del parlamento] controlledby Hermandad Musulmana. La situación más peligrosa fue su negativa a aprobar thelaw para garantizar la libertad de formar sindicatos, que habían acordado con las fuerzas allpolitical y corrientes sindicales antes de la revolución, y se sustituye Mubarak'smen en la Unión General controlada por el gobierno de los trabajadores egipcios con theirown los hombres. Esta es la base social y democrático de la parcialidad de la clase trabajadora a favor de la revolución contra el dominio de los musulmanes ylas fuerzas de la Hermandad del Islam político, además de las otras razones que havementioned antes.

Cualquier persona que se imagina que los trabajadores única revuelta de las cuestiones partidistas o razones foreconomic se equivoca. Los trabajadores son más conscientes de los peligros de la extremistreligious proyecto de derecha y sus prácticas de derecha y fascistas en los campos alldemocratic, político, económico, social y nacional.

Q3-En sus declaraciones, el CP Egipto caracteriza a los actuales developmentsas una revolución .. ¿Cuáles son thenature, tareas y demandas urgentes de la revolución?

Salah Adly: Sí, lo que está sucediendo ahora es arevolution. Para ser precisos, es la segunda gran ola de la revolución de enero 2011, ya que su primera ola fue abortado debido a que fue robado por el Brotherhooddespite musulmana que no participaron en pedir o lo que es. Itis una revolución democrática con una orientación social y patriótica clara. Se iscontinuing y estratos sociales amplias y diversas fuerzas políticas (liberales, nationalistand izquierda) han participado en el mismo. Con la continuación de la marea Revolucionarias, la verdad acerca de las distintas posiciones se ha vuelto más clara, los sesgos yla de estas fuerzas y su voluntad de continuar por el camino de la therevolution se revelan.

Las primeras tareas democráticas de la revolución está promulgando una nueva constitución civildemocratic que hace hincapié en los derechos humanos, los derechos de la mujer y los derechos sociales economicand para las clases trabajadoras, y uno que no niega la people'sright de elegir su sistema político y económico en el futuro de acuerdo a thebalance de fuerzas. Por lo tanto, la tarea de derrocar al sectaria Constitución distorsionada reactionaryand, en lugar de su modificación, es una tarea fundamental para las fuerzas thedemocratic y progresiva en el momento presente.

Una de las tareas de la revolución democrática es también la libertad para formar tradeunions, partidos políticos y asociaciones, sin intervención del gobierno, la formación rejectingthe de los partidos políticos sobre una base religiosa y sectaria, los hombres y las mujeres equalitybetween completos en términos de derechos y deberes, la igualdad ante la ley yla criminalización de las formas religiosas y de otro tipo de discriminación.

Entre las tareas sociales está formulando una planthat desarrollo social independentcomprehensive se basa en el fomento de los sectores productivos, con la necesidad de una distribución equitativa de la developmentproduct y la riqueza en beneficio de los pobres y los explotados y el logro de las demandas sociales urgentes. Una prioridad entre estas demandas es specifyinga mínimo y salario máximo y su vinculación a los precios, la cancelación de las deudas a los pequeños campesinos, la redistribución de las partidas presupuestarias para incrementar el gasto en salud y educación, la provisión de viviendas para personas de bajos ingresos, aumentar los impuestos a los ricos, recuperar la posesión de las empresas que fueron saqueados del sector público y la lucha contra la corrupción.

Las tareas nacionales son: oponerse a la dependencia enla Estados Unidos, negándose a sucumbir a la hegemonía sionista, que modifica el acuerdo de Camp David, el papel nacional de restoringEgypt en theon árabe, africana, regional y internationallevels, y la profundización de la relationshipwith countriesand los pueblos del Tercer Mundo.

Q4 - ¿Los acontecimientos actuales en Egipto significa rechazo de the'political Islam "o sólo el rechazo de la" Hermandad Musulmana "por el pueblo egipcio?

Salah Adly: Los Hermanos Musulmanes son la organización más eficaz e influyente entre los políticos Islam forcesof. El resto de organizaciones, entre ellas Salafi y grupos yihadistas, fueron allieswith la Hermandad Musulmana y llegaron outwith en su última batalla defendiendo su régimen porque saben thattheir derrota significaría una derrota importante para el proyecto islamista sectaria que se apoya la administración porThe EE.UU. como analternative a la autoritaria regimes.Only el al-Nour Partido Salafi colapso fue excluido alianza fromthe en thelast batalla debido a consideraciones relacionadas con su asociación withSaudi Arabia, aunque somos conscientes de que es un partythat reaccionaria y sectaria es hostil a los derechos humanos y de therights las mujeres y las minorías, incluidas las otras sectas islámicas. Este fue ensus evidente incitación en el delito de murderingShiites y arrastrando sus cuerpos en thehorrific masacre que tuvo lugar en un pueblo el mes pasado.

Creemos que la batalla no ha terminado y es necesario que haya una lucha cultural, política, SOCIALES Y para aplastar su resistencia y cambiar el generalclimate que ha pasado décadas rifefor.

Pero lo que nos gustaría es que drawattention a lo ishappening en Egipto ahora es notonly una confrontación de los Hermanos Musulmanes, y sus aliados en las fuerzas de la derecha religiosa, con las instituciones de seguridad del Estado. Están en factconfronting el pueblo egipcio de todas las sectas andcurrents así como todos stateinstitutions, incluido el poder judicial, los medios de comunicación y la cultura. En los pueblos neighborhoodsand, el Brotherhoodwill musulmán se enfrenta ahora a las masas de la Egyptianpeople, ya que sin duda han perdido el apoyo de gran segmentsof las personas durante los últimos dos años. Pero las fuerzas del ejército andsecurity tendrá un rolein importante confrontar sus milicias terroristas armados.
En resumen, vemos que lo que ha ocurrido es una gran derrota para el projectof la derecha religiosa en general, y no sólo para el proyecto de la MuslimBrotherhood. Esto tendrá importantes repercusiones en la región en el comingperiod.

Q5: ¿Cuál es su opinión sobre el argumentswhich decir la eliminación de Morsi es antidemocrático porque fue elegido a través de un legallyand la nueva Constitución fue ratificada en referéndum. Fue Morsi derrocado por el ejército egipcio?
Salah Adly: Los que han derrocado Morsi son morethan 22 millones de ciudadanos del pueblo egipcio que firmaron el nombre del firmante documentcontaining, número de identificación (DNI) y el nombre de theprovince, escrito a mano, en lugar de a través de Internet, en un unprecedentedreferendum que se culminó en el "gran destape" en las principales plazas de morethan 27 millones de manifestantes el 30 de 30 de junio, continuando por cuatro consecutivedays. Era Morsi que derrocó legitimidad cuando emitió su declaración dictatorialconstitutional en noviembre de 2011. Era Morsi que devastó humanrights cuando sus partidarios terroristas sitiados el Tribunal Constitucional, whenhis milicia manifestantes torturados delante de al-Ittihadyah Palace [palacio thepresidential] como se muestra por las investigaciones llevadas a cabo por la oficina publicprosecutor, y cuando sus hombres mataron a manifestantes frente a la headquartersof el Partido de la Libertad y la Justicia (el brazo político de los Hermanos Musulmanes), de conformidad con las órdenes explícitas de la líder del grupo y su adjunto, ya que los asesinos confesaron ante el fiscal. Era Morsi que renegedon las promesas que había anunciado el día en que sucedieron a modificar forma Constitutionand un gobierno de coalición. Él y su grupo insistió en someter a theconditions del Fondo Monetario Internacional, y también declaró la jihad por Syriaat una conferencia de las fuerzas yihadistas terroristas sin hacer referencia a que el ejército y el Consejo de Defensa theNational.

Por lo tanto, todas las fuerzas partiesand políticos, e incluso al-Nour del partido salafista, que saltó de la nave antes de que se hundiera, han apoyado primeros presidentialelections. Esta llamada no es un golpe de estado contra la democracia, en lugar itemanates del corazón de populardemocracy cuando cualquier presidentbetrays sus promesas a la gente andhis programa enla base de los cuales el pueblo lo habían elegido.

Para limitar la causa de la democracia a justthe "urna" es acomplete saqueo de la esencia de la democracia y el rechazo anexplicit del derecho de peoplesto revuelta contra los gobernantes autocráticos yla fascista regimesthat uso religionto ocultar su reactionarynature y la orientación capitalista de derecha.

La defensa de Morsi por los Estados Unidos y los estados capitalistas occidentales y emitir portrayingthe como un "golpe militar" contra "constitutionallegitimacy" es una posición formal que esconde el hecho de que worldimperialism está aterrorizada por las revoluciones de los pueblos y su capacidad de transcendthe estrechos límites de la burguesía democrática que representa, en esencia, la forma óptima para satisfacer los intereses de los grandes empresarios y los monopolios YSUS agentes locales en el control del destino de los pueblos en los terceros Worldcountries.

Lo que ha sucedido no es un golpe de Estado militar de cualquier manera, sino una revolutionarycoup por el pueblo egipcio para deshacerse de este régimen fascista. Lo que el ejército didis llevar a cabo la voluntad del pueblo y los protege de las parcelas de theMuslim Hermandad y sus aliados terroristas armados que quieren ignitesectarian conflictos y las guerras civiles, se divide el ejército egipcio y destruir theinstitutions del Estado egipcio para servir a los intereses de andZionism imperialismo en la región.

¿Qué tipo de golpe de Estado militar es itwhen decenas de millones de personas son enlas calles?! ¿Qué tipo de golpe de estado es cuando el jefe de los Courthas Constitucionales ya asumió el poder, que es lo que había beendemanded por el Frente de Salvación, que incluye a las fuerzas de oposición allthe con sus variousorientations y el "Tamarud" (Rebelión), movimiento juvenil, y ha sido pueblo egipcio respaldó porThe masas Ofthe??!! ¿Qué tipo de militarycoup es cuando se formó un gobierno integrado por personas calificadas nacionales civiles y poderes hasfull durante una periodnot transitorio superior a un año y endingwith la promulgación de una constitución democraticcivil y presidenciales y parliamentaryelections que todo el mundo está dispuesto a tener? ¿Qué tipo de golpe de Estado es lo que permite que el derecho a la peacefulprotests incluso byits oponentes y no imponer el estado de emergencia? El statementby Al-Sisi, el jefe del ejército egipcio, en el que declaredthe hoja de ruta para la etapa de transición sólo fue anunciada después de un diálogo y consenso conlos representantes del pueblo egipcio, incluyendo los jóvenes de la "Tamarud" (Rebelión) movimiento, el representativeof el Frente de Salvación, el jeque ofAl-Azhar, theCoptic Papa y arepresentative de las mujeres. Personas TheEgyptian han celebrado en las plazas principales, barrios y pueblos este greatvictory para el pueblo egipcio y del ejército nacional compliancewith ella.
Debemos, como lo enseña el marxismo, proceda fromthe realityand concreto ourvision se limita a rigidideas y readyformulas predeterminados. ¿No es digno de mención thatthe medios de comunicación occidentales hacen la vista gorda toall esto, se niegan a ver la realidad e insistir thatwhat está sucediendo es un golpe militar?!

Sin embargo, estamos dispuestos a theneed estar alerta y payattention durante el próximo toensure fase que el papel de los militares en esta etapa se limita a los Ofthe personas protección y la nationalsecurity egipcia y para cumplir con sus promesas de no interferir directamente en los asuntos políticos, y la necesidad de la gente a permanecer en las plazas de ensurethe cumplimiento de sus demandas en la fase de transición.

Q6 - ¿Cuál es su evaluación de la posición ACONTECIMIENTOS towardsthe de Estados Unidos en Egipto?
Salah Adly: EE.UU. fue tomado por sorpresa por la revolutionof enero de 2011, pero se había estado preparando para los escenarios de cambio en Egipto antes que cuando se considera que el régimen de Mubarak díasdel años. Así que intervino immediatelyafter fue derrocado para formar una alianza entre el antiguo Consejo Militar y la Hermandad Musulmana para allanar el camino para entregar el poder a los Hermanos Musulmanes después de que se comprometieron a velar por los intereses fulfillingthe de los Estados Unidos, lo que garantiza la seguridad de Israel andcontinuing la la política económica neoliberal que está en contra de la interestsof las masas populares.

Pero los Estados Unidos descubrió aftera mientras que la extensión de la inabilityof la Hermandad Musulmana para ejecutar los asuntos de gobierno, la falta de personal calificado andtheir insistencia en alianza con el groupsinstead yihadista de una alianza con el liberalforces y unir a la clase los bigcapitalists 'con sus diferentes estratos en un stablesystem que se basa en una transferencia de poder que gira en la órbita de esta clase y asegurar los intereses de Estados Unidos. TheU.S. era, al mismo tiempo también desea ensurethe intereses andprivileges del militaryinstitution para guaranteeits lealtad.

Pero Estados Unidos fue a la vez miedo a la continuación de la situación revolucionaria en Egipto, el mountingscale de las protestas y la escalada de los populares rechazo Ofthe regla Ofthe Hermandad Musulmana. Por lo tanto, itexerted presión sobre el MuslimBrotherhood para llevar a cabo las reformas, y la presión también se ejerce sobre el forcesof la oposición liberal, especialmente aquellos que representan los intereses del gran capital en el Partido Wafd, EgyptiansParty libre y el Partido de la Constitución para acelerar parliamentaryelections, poner fin a su alianza con las fuerzas de la izquierda y rechazar la revolutionaryorientations youthmovements de los que creen que los objetivos de la revolución y el desarraigo de régimen de los Hermanos Musulmanes sólo pueden beachieved con una gran revolutionagainst populares y elecciones boycottingthe.

Cuando el "Tamarud" (Rebelión) y su genial idea de withdrawlegitimacy de Morsi tuvieron éxito, puso a todos en unos amplios sectores dilemmawhen del peopleand las fuerzas políticas respondieron a la misma. Esto puso fin a thewavering de toda la andforces partes, y ellos se reunieron detrás de la opción popular para derrocar Morsi y llevar a cabo las elecciones earlypresidential. Esta demanda se intensificó a pedir el derrocamiento del régimen del MuslimBrotherhood, cambiando el Constitutionand corregir el curso de la revolutionthrough una nueva legitimidad revolucionaria y una fase newtransitional en un properbasis.

Los Hermanos Musulmanes, los estadounidenses, el ejército, e incluso las fuerzas de politicalopposition y juventud, no imaginethat responsewill de la gente sea de esta mightysize que obligó a todos a poner en práctica la voluntad del pueblo.
Sabemos que los Estados Unidos ejercieron presión de manera flagrante en la leadersof el ejército y las fuerzas liberalpolitical no a overthrowMorsi y sólo llevar a cabo grandes reforms.But ya era demasiado tarde y todo el mundo se dieron cuenta de que la gente ha hablado y que la alternativa sería la escalada de la guerra civil, el terrorismo escalationof y luchas sectarias, y abriendo la puerta a foreignintervention.

La llegada a este PointLED fundamental para theoverthrow de Morsiand la intervención del ejército de manera que los objetivos servesthe de la revolución en esta etapa. Es de destacar que esta es la primera vez que el ejército egipcio tiene órdenes de disobeyedAmerica porque se ha dado cuenta de la naturaleza Ofthe grandes peligros que plaga en sí y de la patria, si itdeclines para apoyar la revolución.

Las fuerzas nacionales y democráticas darse cuenta de que los líderes del ejército tienen intereses y privilegios que quieren preservar, y ellos también quieren tener un papel en el poder sin adirect interferencia política. Creemos que esto tiene que ser tenido en cuenta en thisstage con énfasis en la corrección de las cosas graduallyduring la NextPhase.

Esperamos que Estados Unidos, enel actual período crítico, fomentará parcelas toignite sedición y riñas, y para animar a estos grupos para agitar upchaos para lograr los esquemas de esquemas de "creativechaos" y gire a Egipto en otro Irak. Esto es lo que pasó y fue revelado en el terreno el viernes 5thJuly. Esta parcela ha sido llamado por los jóvenes "el tripartito, EE.UU. - Hermandad entre israelíes y musulmanes, la agresión" contra el pueblo de Egipto. El plan tenía como objetivo abortar la revolución, reinstatingMorsi, difundiendo las manifestaciones del caos y terrorthrough que wouldoccupy las plazas Liberación mediante el empleo de armas y el terrorismo, el lanzamiento de una campaña de rumores y una guerra de disinformationthat fue sin precedentes en Egipto con el fin de crear divisiones entre la peopleand la ejército ydentro del militaryitself y conspirar con jihadistgroups en el Sinaí para declararlo zona aliberated en connivencia con Israeland los grupos islámicos en Gaza.
Egipto vivió hoursafter crítico del discurso del terrorismo y la intimidación entregado por el líder del grupo fascista, la Hermandad Musulmana, que hissupporters en Rabi'a plaza al-Adawiyya en Nasr City, El Cairo. Esa fue la señal para el startof este gran cambio conspiracyto contra el popular CNN voluntad.El, así como los canales de la BBC en árabe servicio desempeñado un papel peligroso inthis trama. Pero el pueblo y theArm pudieron frustrar este complot y ofAmerica papel theshameful y Brotherhood'sbetrayal musulmana de thepeople y la patria fueron expuestos. Este fue un duro golpe para los planes de los Estados Unidos y el imperialismo en la región, y reafirmó la voluntad del triunfo Ofthe yla revolución de las personas sobre las fuerzas de la contrarrevolución.

Q7 - ¿Cuál es su evaluación de la recientemente presidente appointedinterim, Adly Mansour, y lo que debe hacer de inmediato?

Salah Adly: Él es un juez que es bien conocido por su integridad y competencia, y no había profesado los cargos políticos o adoptados ciertos prejuicios. Thespeech que pronunció después de que wassworn y tomó posesión de su cargo como presidente interino período transitorio forthe fue un discurso positivo goodand. Hizo hincapié en que era "thepeople alone" que lo autorizó, y que las competencias que le serán honoríficos, pero la verdadera autoridad residirá en el primer ministro que será elegido por consenso entre las fuerzas nacionales y los jóvenes, y que willbe cargada con la implementación de tasksagreed a las fuerzas andsocial democráticos nacionales. Una prioridad para el gobierno será haltthe colapso económico, la aplicación del demandsof urgente la seguridad andprovide trabajadores.

Vemos la necesidad de continuar publicpressure en las plazas, lo que fue confirmado por la declaración anunciada por Al-Sisi, la protección de la demostración topeaceful derecha. Esto es para ensurethat no habrá fromwhat desviación ha sido acordado, y para asegurarse de que el ejército no intervendrá exceptwithin los límites acordados para asegurar el éxito de esta etapa de transición difícil.

Q8 - ¿Cuáles son los principales retos de su partido, en concreto en relación con otras fuerzas políticas y la creación de un unitedalliance?

Salah Adly: El principal reto es theneed unir las fuerzas de la izquierda en el primer lugar para hacer frente a los bigtasks los que nos enfrentamos en este momento. Los más importantes son:
1) A fin de garantizar el logro de theobjectives y tasksof la transitionalphase.
2) Para lograr un consenso sobre un singlecandidate para las fuerzas anddemocratic nacionales combata la batalla de las elecciones presidenciales.
3) Formar un frente de leftistforces, Nasseritas, movimientos juveniles y las organizaciones sindicales, para preparar conjunta liststo combatir las próximas elecciones parlamentarias o locales, y de ejercer presión para garantizar que no haya refugio del camino correctingthe del enla fase de transición revolución.
4) Para tratar de completar y desarrollar la estructura theparty, para renovar el partido con sangre fresca, y para desarrollar su programa de manera que podamos enfrentar los bigchallenges que nos enfrentamos.

Mısır Komünist Partisi: Darbe değil, devrim


Mısır Komünist Partisi MKP Genel Sekreteri Salah Adli, 6 Temmuz 2013'te İran Tudeh Partisi'nin merkez yayın organı Nameh Mardom(Halkın Mektubu) gazetesinde yayınlanan söyleşisinde Mısır'daki büyük tarihsel gelişmeleri kapsamlı biçimde değerlendiriyor.

Halkın ve ordunun rolü
“Mursi'yi devirenler, Google Earth ölçümleriyle de doğrulandığı gibi, 30 Haziran'da Mısır'ın çeşitli meydanlarında aynı anda gösteri yapan 27 milyon Mısırlı'dır” diyen Adli, “Söz konusu olan askerî darbe değil, Mısır halkının bu faşist yönetimi devrimci bir hücumla ortadan kaldırmasıdır. Ordu halkın iradesini yerine getirdi, halkı Müslüman Kardeşler ile silahlı terörist müttefiklerinin komplolarından korudu” saptamasında bulunuyor.

Devrimci durum
MKP Genel Sekreteri Salah Adli, “25 Ocak 2011 Devrimi'nin patlamasından bu yana protesto hareketleri yatışmadı ve halkın milyonlar hâlinde yaptığı gösteriler durmadı. Bir başka deyişle, kitlelerin devrimci durumu zaman zaman gerileyerek, zaman zaman yükselerek varlığını hep sürdürdü” diyor.

Müslüman Kardeşler'in niteliği
“Mursi'nin başarısından ve Müslüman Kardeşler'in iktidara gelmesinden sonra kitleler onların otoriter özelliğini, faşist niteliğini, kapitalizmin daha gerici ve asalak kesimlerinin taraftarı olduklarını, Mısır gibi büyük bir ülkeyi yönetme yeteneğinden yoksun olduklarını keşfetti. Ülke çıkarlarına ihanet ettikleri, bölgede Amerikan ve İsrail çıkarlarını koruyan baş simsar olarak davranmaya ne kadar istekli oldukları ortaya çıktı. Demokrasiye, bilime, kültüre ve hoşgörüye düşman karanlık ve mezhepçi projeleri apaçık ortaya çıktı. Daha da önemlisi, kitleler onların Büyük Ortadoğu Projesi'ne hizmet ettiklerini gizlemek için kullandıkları dinsel sloganların sahteliğini keşfetti” diyen Salah Adli; işte bu yüzden, 27 milyon insan Müslüman Kardeşler'e karşı gösteri yaptığı sırada, Müslüman Kardeşler'i desteklemek için meydana çıkanların sayısının sadece 200 binde kaldığını belirtiyor.

Devrimin ikinci büyük dalgası
Salah Adli şöyle diyor: “Şu anda meydana gelen şey, bir devrimdir. Daha titiz bir dille söyleyecek olursak, 2011 Ocak Devrimi'nin ikinci büyük dalgasıyla karşı karşı karşıyayız. Çünkü devrimin birinci dalgası Müslüman Kardeşler tarafından gasbedildiği için yarıda kalmıştı. Oysa Müslüman Kardeşler bu devrim için çağrıda bulunmadıkları gibi, devrime katılmamışlardı da.”

Devrimin niteliği
Salah Adli, Mısır'da meydana gelen devrimin niteliğini şöyle tanımlıyor: “Bu devrim belirgin bir sosyal ve yurtsever yönelime sahip olan demokratik bir devrimdir. Devrim devam ediyor. Devrime geniş sosyal kesimler ve çeşitli siyasal güçler (liberal, milliyetçi ve solcu) katıldı. Devrimci dalganın devam etmesiyle, çeşitli siyasal duruşların niteliği daha iyi anlaşıldı, bu güçlerin eğilimleri ve devrim yolunda ilerlemeye istekli olup olmadıkları ortaya çıktı.”

ABD'nin rolü
Amerikan emperyalizminin Mısır devrimi karşısındaki duruşunu değerlendiren MKP Genel Sekreteri Salah Adli, ABD'nin 2011 Ocak Devrimi'nde gafil avlandığını; fakat Mübarek rejiminin ömrünü doldurmakta olduğunu sezdiği için, bir süredir üzerinde çalıştığı değişim senaryoları doğrultusunda, Mübarek devrilir devrilmez duruma müdahale ettiğini belirtiyor.

Müslüman Kardeşler'in velinimeti
Salah Adli şöyle devam ediyor: “Müslüman Kardeşler, Amerikan çıkarlarına uygun davranmaya, İsrail'in güvenliğini sağlamaya ve halk kitlelerinin çıkarlarına aykırı neoliberal ekonomi politikasını sürdürmeye söz verdikten sonra, ABD, Askerî Konsey ile Müslüman Kardeşler arasında ittifak kurmak ve böylece iktidarı Müslüman Kardeşler'e devretmenin yolunu açmak için harekete geçti.

Yeteneksiz kâhya
“Ne var ki, ABD, bir süre sonra Müslüman Kardeşler'in devlet işlerini yönetme konusunda ne kadar yeteneksiz olduğunu farketti. Müslüman Kardeşler'in nitelikli kadroları yoktu. Liberal güçlerle ittifak kuracak yerde cihadi gruplarla ittifak kurmakta ısrar ediyorlardı. Büyük kapitalist sınıfın çeşitli tabakalarını, bu sınıfın yörüngesinde hareket edecek ve Amerikan çıkarlarını güvene alacak bir iktidar değişimine dayalı istikrarlı bir sistem içinde birleştirmeye yanaşmıyorlardı. ABD, ayrıca, ordunun sadakatini sürdürmesi için, onların çıkar ve ayrıcalıklarını korumak gerektiğini vurguluyordu.

Liberallere 'Soldan uzaklaşın' emri
“Öte yandan, ABD, Mısır'da devrimci durumun devam etmesinden, protestoların gittikçe artmasından ve halkın Müslüman Kardeşler yönetimini reddetmesinden çok tedirgindi. Bu nedenle, hem Müslüman Kardeşler'e reformlara girişmesi yolunda baskı yaptı; hem de, liberal muhalefeti, özellikle de, büyük sermayenin çıkarlarını temsil eden Vafd Partisi'ni, Hür Mısır Partisi'ni ve Düstur Partisi'ni parlamento seçimini erkene almaları, sol güçlerle ittifaklarına son vermeleri ve gençlik hareketlerinin devrimci yönelimlerini reddetmeleri için zorladı. Sözkonusu gençlik hareketleri, devrimin amaçlarına ulaşmak ve Müslüman Kardeşler yönetimini devirmek için tek yolun, büyük bir halk devrimi yapmak ve seçimleri boykot etmek olduğunu savunuyorlardı.

Temerrüd (İsyan) hareketi
“Temerrüd (İsyan) hareketinin Mursi'nin meşruiyetine son vermeyi amaçlayan dahice düşüncesi başarılı olunca, halkın ve siyasal güçlerin geniş kesimleri bu düşünceyi benimseyince herkes bir ikilemle karşı karşıya kaldı. Bütün partiler ve güçler kararsızlıklarına son vererek Mursi'yi devirmeyi ve cumhurbaşkanlığı seçimini erkene almayı öngören halk seçeneğinin arkasında toplandılar. Bu talep tırmanarak Müslüman Kardeşler rejimini devirme, anayasayı değiştirme, devrimi doğru rotasına sokma ve bu amaçla yeni bir devrimci meşruiyet oluşturma ve uygun biçimde yeni bir geçiş dönemi başlatma çağrısına dönüştü.”

En kritik anda ABD
Dost düşman hiçbir güç “halkın bu çağrıya bu kadar muazzam bir destek vereceğini ve herkesin halkın iradesini uygulamak zorunda kalacağını tasavvur edemedi” diyen Salah Adli, devrimin en kritik anında ABD'nin nasıl davrandığını şöyle açıklıyor:

“Biz biliyoruz ki, ABD ordunun ve liberal siyasal güçlerin liderlerine alçakça baskı yaparak 'Mursi'yi devirmeyin, sadece kapsamlı reform yapmaya zorlayın' dedi. Fakat artık çok geçti. Herkes halkın son sözünü söylediğini fark etmişti. Bu iradeye uymamak, iç savaşın tırmanması, terörizmin ve mezhep çatışmasının tırmanması ve dış müdahaleye kapı açılması demekti.

Ordu ABD'yi dinlemedi
“Olayların bu kritik noktaya ulaşması, Mursi'nin devrilmesine ve ordunun bu aşamada devrimin hedeflerine uygun şekilde müdahale etmesine yol açtı” diyen Salah Adli, ordunun ilk kez Amerika'nın emirlerine uymadığını vurguluyor: “Mısır ordusunun ilk kez Amerika'nın emirlerine uymaması dikkat çekicidir. Ordu, devrimi desteklemeyecek olursa, kendisinin ve ülkenin başına ne kadar büyük belaların geleceğini anladı.”

ABD bundan sonra ne yapacak
MKP Genel Sekreteri Salah Adli, ABD'nin içinde bulunduğumuz kritik aşamada komplolar düzenleyeceğini, emrindeki grupları kaos yaratmak konusunda teşvik edeceğini ve Mısır'ı Irak'ın durumuna düşürmeye çalışacağını öngörüyor.

5 Temmuz komplosu
Salah Adli şöyle diyor: “5 Temmuz Cuma günü gerçekleştirilen komplo bunun kanıtıdır. Gençlik bu komploya 'Üçlü Komplo: Mısır Halkına yönelik ABD-İsrail-Müslüman Kardeşler Saldırısı' adını verdi. Planın amacı devrimi yarıda bırakmak, Mursi'yi tekrar başa getirmek, kaos ve terör ortamı oluşturmaktı. Bunun için Tahrir Meydanı'nı ve diğer kurtuluş meydanlarını silahla ve terörist yöntemlerle işgal edecek gösteriler başlatılacak, Mısır tarihinde görülmemiş bir söylenti ve yanıltmaca kampanyası yürütülecekti. Böylece, halk ile ordu arasında, bizzat ordunun kendi içinde bölünme yaratılacak; Sina'daki cihadi grupların komplosuyla, Sina, İsrail ile Gazze'deki İslami güçlerin işbirliği yaptığı bir 'kurtarılmış bölge' ilan edilecekti.

Komplo başarısız oldu
“Faşist Müslüman Kardeşler grubunun lideri, Rabiatül Adviye Meydanı'nda taraftarlarına terör ve dehşet yöntemlerine başvurmalarını isteyen konuşmasını yaptıktan sonra Mısır çok kritik saatler yaşadı. Bu konuşma, halkın iradesini tersine çevirecek komplonun başlatılması için işaretti. CNN, BBC Arapça televizyon kanalları bu komploda tehlikeli bir rol oynadı. Fakat halk ile ordu bu komplonun üstesinden geldi. Amerika'nın utanç verici rolü, Müslüman Kardeşler'in halka ve ülkeye ihaneti açığa çıktı. Bu başarı, ABD ve emperyalizmin bölgedeki planlarına büyük darbe vurdu. Devrimin ve halk iradesinin karşıdevrimci güçleri yenilgiye uğrattığını bir kez daha gösterdi.

Halk meydanlarda kalmalı
Salah Adli, halkın meydanlarda kalarak sürekli baskı uygulaması gerektiğini vurguluyor. Çünkü, böylece, üzerinde anlaşmaya varılmış konularda herhangi bir sapma olmaz ve ordunun bu zor geçiş dönemini başarıyla tamamlamak için üzerinde anlaşmaya varılan sınırlı rolü aşan müdahaleleri önlenmiş olur.

Partinin temel görevi
Salah Adli, bu aşamada Mısır Komünist Partisi'nin yerine getirmesi gereken temel görevi “sol güçleri birleştirmek” olarak özetliyor. Sol güçleri birleştirmek için partinin öncelikle yapması gerekenleri ise dört noktada topluyor:

1. Geçiş aşamasının amaç ve görevlerini yerine getirmek

2. Cumhurbaşkanlığı seçiminde ulusal ve demokratik güçlerin tek bir aday üzerinde anlaşmalarını sağlamak

3. Sol güçleri, Nasırcıları, gençlik hareketlerini ve sendikaları ortak bir cephede birleştirmek. Meclis ve ve yerel yönetim seçimlerine ortak listeyle girmek. Geçiş aşamasında devrimi doğru rotaya sokma çabalarından vazgeçilmemesi için baskı uygulamak.

4. Parti yapısını tamamlamak ve geliştirmek. Partiye yeni üyeler kazanmak. Önümüzdeki büyük meseleleri çözmek için parti programını geliştirmek.

- See more at: http://www.tkp.org/icerik/misir-komunist-partisi-darbe-degil-devrim-1263#sthash.bjbffJ5Y.dpuf



Exipto: foi o pobo quen derrocou o islamo-fascismo

11/07/2013 | Arquivada en: Sen categorizar | Publicada por: Contrapoder

Ofrecemos, pola súa clareza e rigor na análise, fronte as visións edulcoradas que están a aparecer na imprensa occidental, unha entrevista a Salah Adli, Secretario Xeral do Partido Comunista Exipcio, realizada por “Nameh Mardom”, (Órgano do Comité Central do Partido Comunista Tudeh do Irán) e traducida do inglés por contrapoder.

Salah Adly: Gostaría antes de máis estender os meus saúdos ao Partido Tudeh do Irán e desexarlle o éxito na súa loita. Tamén gostaría de saudar o diario “Nameh Mardom” pola oportunidade para clarexar os importantes acontecementos históricos que están a ter lugar no Exipto.

P1- Nas afirmacións recentes do Partido Comunista do Exipto (no 3 de xullo) referístesvos ao feito de que o movemento de protesta das masas comprende diferentes clases e capas sociais. Cal é a orixe de clase das capas que se mobilizaron na segunda onda da revolución do 30 de xuño?

Salah Adly: Desde o reagromo da revolución que se iniciara o 25 de xaneiro de 2011, os movementos de protesta non amainaron, e as manifestacións de millóns de persoas non se deteron. De feito, a actitude revolucionaria das masas sempre permaceu, reducíndose por veces ou recrudecendo noutras ocasións. As greves e manifestacións operarias tamén se intensificaron.

Após o éxito de Morsi e a chegada da Irmandade Musulmá ao poder, as masas descubriron a súa natureza autoritaria, o seu carácter fascista, o seu rumbo aos intereses do máis reaccionario e parasitario capitalismo, e a súa incapacidade para xestionar un estado do tamaño do Exipto.

Ademais, ficou patente a súa traizón dos intereses da patria e o seu rol como axente ao servizo dos intereses dos EUA e do Israel na rexión. Concluíron a tregua en Gaza e déronlle aos EUA e Israel incluso o que o rexime clientelar de Mubarak non lles proporcionara.

Evidenciouse o seu proxecto sectario e escurantista, hostil a democracia, ciencia, cultura e tolerancia. Aínda, as masas descubriron a falsidade no uso de slongans relixiosos e o disfarce dos seus planos ao servizo do proxecto do “Grande Oriente Medio” e do “caos creativo”.

Porén, o número de protestas sociais (greves, ocupacións, manifestacións e piquetes), atinxiu a cifra de 7400 – admitidas polo propio Mohamed Morsi- no último ano. O desemprego acadou o 32%, coa maioría de desempregadas/os de altas e medias cualificacións. As débedas co estranxeiro aumentaron desde 34$ mil millóns a 45$ mil millóns.
A débeda doméstica aumentou en 365 mil millóns de libras exipcias durante o exercicio de Morsi no último ano. A proporción das persoas que subsisten baixo a liña da pobreza acadou máis do 50% da poboación.

En resumo, máis clases e estratos sociais – así como as forzas políticas liberais, nacionalistas e de esquerda, movementos da xuventude, maioritariamente orientados na esquerda e no nacionalismo, xunto ás principais institucións do Estado, nomeadamente o exército, o poder xudicial, os medios de comunicación e a policía- sentiron un grave perigo na permanencia no poder da Irmandade Musulmá debido á súa obsesión por monopolizar o poder e excluir quen non está com eles, alén dos seus aliados entre grupos terroristas que se escudan na relixión.

Mesmo sectores da mediana e grande burguesía exipcia dos sectores turístico, industrial, comercial, agro e construción viran perigar os seus intereses por mor da atmósfera de caos, inseguridade e inestabilidade que xerou a Irmandade Musulmá.

O movemento “Tamarud” (Rebelión) tivo éxito na recolleita de máis de 22 millóns de sinaturas para a revogación de Morsi e o anticipo eleitoral.Todos os partidos, sindicatos e organizacións que participaran na recolección das sinaturas estenderon a campaña ás rúas, cidades, fábricas, escolas, universidades e aldeas de todo o Exipto.

o que sucedeu o 30 de xuño supón a segunda onda da revolución exipcia, que é máis forte e profunda que a primeira, de 2001.

A importancia desta campaña residiu en implicar de novo a cidadanía exipcia no movemento revolucionario e derrocar a Irmandade Musulmá. Tamén recuperou o carácter pacífico e democrático da acción revolucionaria, desacralizando a falsa lexitimidade das urnas como único criterio de lexitimación e o sistema democrático.

A solicitude de sinaturas foi acompañada de manifestacións en todas as principais prazas do Exipto o 30 de xuño, como principal proba de credibilidade desta campaña, e o fundamento principal para a lexitimación revolucionaria das masas para derrocar este rexime fascista e o seu proxecto de estado relixioso.

A resposta das masas populares exipcias foi grandiosa, a máis grandes da historia do Exipto, e mesmo da historia mundial. Isto foi verificado incluso polo Google Earth.

Máis de 27 millóns de manifestantes saíran de forma simultánea no noso país, en representación de diversas clases e estratos da sociedade, fronte protestos que non superaron os 200 mil por parte da Irmandade Musulmá e os seus aliados nunha pequena praza do Cairo.

Así, as e os exipcios ficaban dun lado e a Irmandade Musulmá e os seus aliados noutros, isolados. Esta é a realidade. Unha realidade na cal calquera avaliación ou análise científica se debería ter baseado.

Pensamos que o que sucedeu o 30 de xuño supón a segunda onda da revolución exipcia, que é máis forte e profunda que a primeira, de 2001. Tivo lugar para corrixir o camiño revolucionario e liberarse das forzas do extremismo relixioso que conspiraran para roubar a revolución para conquerir os seus reaccionarios e fascistas obxectivos, así como os proxectos do imperialismo mundial.

P2 – Cal é o nivel de participación das clases traballadoras nestas protestas? Por que as e os traballadores participan na batalla contra o Islam político polos seus dereitos democráticos?

Salah Adly: As proclamas básicas da revolución de xaneiro foron: pan – liberdade – xustiza social – dignidade humana. É o reclamo esencial da revolución democrática nacional, e chegou após unha longa etapa histórica que comezou a mediados dos 70 do pasado século, baixo o goberno dependente do grande capitalismo e durante un ciclo cheo de regresións, atraso e tiranía.

Naquel período, as forzas reaccionarias, en alianza co imperialismo mundial e a reacción árabe, xestionada para fortalecer un clima que favoreceu que o actual Islam político – especialmente a Irmandade Musulmá – medrase e ascendese. As forzas da esquerda foron debilitadas, as e os traballadores desprazadas/os e as grandes industrias liquidadas para fanar calquera posibilidade de conquerir un amplo desenvolvemento.

De feito, os traballadores/as organizaron a maioría dos protestos que comezaron a agromar desde 2006, e participaron nas manifestacións populares como parte do pobo e non como clase de xeito organizado. Isto é debido á ausencia de sindicatos e federacións fortes debido ao forte legado da dictadura e da represión gobernamental para controlar as federacións e unións sindicais.

Tamén debido a estes cambios mudou a natureza e composición da clase obreira en varios sectores durante o periodo anterior. Empresas de mediana e pequena dimensión, controladas por un sector privado que loitaba contra a implantación sindical. A clase traballadora non emerxeu con claridade como tal na revolución. Por mor da falta dunha eficaz unidade entre as forzas da esquerda e a debilidade durante a etapa previa, na que agora non imos entrar, os movementos traballistas non apareceron dun xeito eficaz e influinte acorde coa dimensión da súa participación e dos seus grandes sacrificios na revolución.

Cómpre aclararmos que os traballadores/as do sector público descubriron que as prácticas e actitudes da Irmandade Musulmá non diferiran das orientacións do rexime de Mubarak, e aínda, eran peores. A Irmandade aplicou as mesmas políticas continuístas do programa de privatización e liberalización de prezos, e non aumentou o salario mínimo aínda que formaba parte das primeiras esixencias da revolución.

A Irmandade aplicou as mesmas políticas continuístas do programa de privatización e liberalización do anterior rexime

Reduciron os impostos aos empresarios, continuando a privatización de servizos e rexeitando a implementación do programa de aseguramento médico. Insistiron en vender e hipotecar os activos do Exipto e mailas súas institucións mediante o proxecto dos “Bonos islámicos” que pronto aprobaron no Consello da Shura (cámara alta do parlamento), controlada pola Irmandade Musulmá.

A posición máis perigosa era a súa negativa para aprobaren a liberdade sindical, na que estaban dacordo con todas as forzas políticas e sindicais existentes antes da revolución, subsituindo os homes de Mubarak na Unión Xeral de Traballadores Exipcios cos seus proprios.

Estes son os fundamentos sociais e democráticos da clase traballadora en prol da revolución e contra o goberno da Irmandade Musulmá e as forzas do Islam político, alén doutras razóns que xa temos mencionado.

Calquera que pense que as e os traballadores/as só confrontan a Irmandade por asuntos grupais ou razóns económicas está enganado/a. As e os traballadores son os máis conscientes dos perigos do proxecto da dereita relixiosa extremista e as súas prácticas fascistas contra todos os sectores democráticos, políticos, económicos e sociais da nación.

P3- Nas vosas afirmacións, o Partido Comunista do Exipto caracteriza o decurso actual dos feitos como unha revolución… Cal é a natureza, tarefas e esixencias urxentes desta revolución?

Salah Adly: Si, o que está a suceder agora mesmo é unha revolución. Para sermos precisos, é a segunda onda da grande revolución de xaneiro de 2011, despois de que a primeira fora abortada polo secuestro da Irmandade Musulmá, a pesar de que nunca chamaran a iso.
É unha revolución democrática cunha clara orientación social e patriótica. Continúa baixo o amparo de grandes sectores sociais e moitas forzas políticas (liberais, nacionalistas e da esquerda) que participaron nela. Coa continuidade da marea revolucionaria, clarificáronse as diferentes posicións, e os rumos destas forzas, e rebelouse a súa disposición para continuar o vieiro da revolución.

As primeiras tarefas democráticas da revolución son as de promulgar unha nova constitución civil e democrática que afiance os dereitos humanos, os dereitos das mulleres e os dereitos sociais e económicos para as clases traballadoras, que non negue o dereito do pobo a escoller o futuro sistema económico e político segundo o equilibrio de forzas. Así, a tarefa de derrubar a Constitución sectaria e reaccionaria, máis que emendala, é unha tarefa fundamental para as forzas democráticas e progresistas no momento actual.

Unha das tarefas da revolución democrática é tamén a liberdade para constituír sindicatos, asociacións e partidos políticos sen a interferencia do goberno, rexeitando a formación de partidos políticos fundamentados no sectarismo relixioso, que logre a igualdade entre mulleres e homes en dereitos e deberes, igualdade perante a lei e contra a criminalización relixiosa e outras formas de discriminación.

Unha das tarefas da revolución democrática é tamén a liberdade para constituír sindicatos, asociacións e partidos políticos sen a interferencia do goberno,

Entre as tarefas sociais estase a formular un desenvolvemento completo e independente baseado en fomentar os sectores produtivos, coa necesidade da distribución equitativa dos resultados do desenvolvemento e da riqueza en beneficio dos pobres e explotados, conquerindo esixencias sociais urxentes. É prioritario especificar un salario mínimo e máximo, vencellándoos aos prezos, cancelando as débedas dos pequenos labregos, redistribuindo as partidas orzamentarias para aumentar o gasto en saúde e educación, proporcionando vivenda para as persoas con menos ingresos, aumentando os impostos aos ricos, recuperando a propriedade pública das empresas que foron privatizadas e loitarmos contra a corrupción.

As tarefas nacionais son: oposición á dependencia dos EUA, rexeitando a hexemonía sionista, emendando os acordos de Camp David, restaurando o papel nacional do Exipto nos niveis árabe, africano, rexional e internacional, e profundizando no relacionamento coas pobos e países do terceiro mundo.

P4. Os recentes acontecementos no Exipto revelan un rexeitamento do “islam político” ou unicamente da Irmandade Musulmá por parte do pobo exipcio?

Salah Adly: A Irmandade Musulmá é a organización máis eficaz e influente entre as forzas do Islam político. Todas as demais, incluindo os salafistas e jihadistas, son aliados da Irmandade e apoiárona na última batalla por defender o seu réxime porque saben que a súa derrota significaría unha derrota importante para o proxecto islamita sectario que apoia a administración dos EUA como alternativa ao colpaso dos reximes autoritarios.

Só o partido salafista al-Nour foi excluído da alianza debido ás consideracións relacionadas coa súa asociación á Arabia Saudita, a pesar de que somos conscientes do seu carácter sectario e reccionario, hostil aos dereitos humanos e das mulleres e minorías, incluindo outras sectas islámicas. Isto era evidente neles, incitando ao delito de asasinar xiítas e arrastrando os seus corpos nun terrorífico masacre que tivo lugar nunha aldea o último mes.

Pensamos que a batalla aínda non rematou, e precisa dunha loita política, social e cultural que esmague a súa resistencia e mude o panorama xeral que predominou durante décadas.

a Irmandade Musulmá está a confrontar coas masas do pobo exipcio

Porén, gostariamos de subliñar que o que está a suceder agora no Exipto non é somentes un confronto coa Irmandade Musulmá, e os seus aliados das forzas da dereita relixiosa, cos corpos de seguranza do estado. Están, de feito, a confrontar co pobo exipcio de todos sectores e correntes, como as proprias institucións do Estado, incluida a xudicatura, medios de comunicación e sector cultural.

Nos barrios e vilas, a Irmandade Musulmá está agora a confrontar coas masas do pobo exipcio, unha vez que perderon o apoio de grandes segmentos populares nos dous últimos anos. Non obstante, as forzas armadas e corpos de seguranza terán un importante papel no confronto coas milicias armadas terroristas.

En resumo, o que sucedeu é unha grande derrota para o proxecto relixioso en xeral, e non só para a Irmandade Musulmá.Terá implicacións relevantes para o próximo periodo.

P5- Cal é o voso ponto de vista sobre os argumentos que sosteñen que o derrocamento de Morsi é antidemocrático porque foi elixido desde a legalidade e a nova Constitución foi ratificada mediante un referendo? Foi Morsi deposto polo exército exipcio?

Salah Adly: Foron máis de 22 millóns de cidadáns do pobo do Exipcio os que derrocaron a Morsi ao asinaren un documento que contén o seu próprio nome, carné de identidade e nome da provincia, escrito a man ademais de na rede, nun referendo sen precedentes que culminou na “grande expulsión” nas principais prazas por máis de 27 millóns de manifestantes o 30 de xuño, continuando en catro días sucesivos.

Foi Morsi quen derrocou a lexitimidade cando declarou a ditadura constitucional en novembro de 2011. Foi Morsi quen infrinxiu os dereitos humanos cando os seus apoiantes terroristas asediaran o Tribunal Constitucional, cando a súa milicia torturou manifestantes en fronte do al-Ittihadyah (palacio presidencial), como foi demostrado polas investigacións que levou a cabo a fiscalía, e cando os seus homes asasinaron manifestantes fronte os cuarteis xerais do Partido da Liberdade e da Xustiza (o brazo político da Irmandade Musulmá) de acordo con ordes explícitas do líder do grupo e seu deputado, como os asasinos recoñeceron despois ao fiscal.

Foi Morsi quen renegou das promesas que anunciaria o día no que modificou a Constitución e formou un goberno de coalición. El e o seu grupo recuncaron no somentemento ás condicións do Fondo Monetario Internacional, e declararon ademais a Jihad a Siria nunha conferencia de forzas terroristas jihadistas sen consultar ao exército e ao Consello Nacional de Defensa.

Por tanto, todos os partidos e forzas políticas, e incluso o partido salafista Al-Nour, que baixou do barco antes de que naufragase, chamaron desde ben cedo á convocatoria de eleccións.

Esta demanda non supón un golpe contra a democracia, se non que emana do corazón da democracia popular cando calquera presidente traizoa as súas promesas e programa á xente que o elixiu.

Limitar o fundamento da democracia unicamente nas urnas é unha total terxiversación da esencia da democracia e un rexeitamento explícito do dereito do pobo á revolta contra a autocracia e os reximes fascistas que usan a relixión para agochar a súa natureza reaccionaria e a súa orientación na extrema dereita capitalista.

A defensa de Morsi por parte dos EUA e os estados capitalistas de Occidente retratando o acontecemento como un “golpe de estado militar” contra a “legalidade constitucional” é unha posición formal que agocha o feito de que o imperialismo mundial está aterrorizado polas revolucións populares e a súa capacidade para rebordar os estreitos límites da democracia burguesa que representa, en esencia, a mellor forma de satisfacer os intereses dos grandes empresarios e monopolios e os seus axentes locais para controlaren o destino dos pobos no terceiro mundo.

O que ocorreu non foi un golpe militar de ningunha forma, se non un golpe revolucionario do pobo exipcio para liberarse da dominación fascista. O que fixo o exército foi cumprir a vontade do pobo e protexelo dos planos da Irmandade Musulmá e dos seus aliados terroristas armados que pretenden iniciar loitas sectarias e guerras civís, dividir o exército exipcio e destruir as institucións do Estado exipcio para servir os intereses do imperialismo e do sionismo na rexión.

Foron máis de 22 millóns de cidadáns do pobo do Exipcio os que derrocaron a Morsi

Que clase de golpe militar conta co apoio de decenas de millóns de persoas nas rúas? Que clase de golpe militar é cando o cabeza do Tribunal Constitucional asumiu o poder, que foi demandado pola Fronte de Salvación, que engloba todas as forzas de oposición coas súas variadas orientacións e o xoven movemento “Tamarud” (Rebelión), que foi apoiado polas masas do pobo exipcio?? Que clase de golpe militar é cando un goberno formado por civís cualificados que asumirán o poder durante un periodo de transición que non excederá 1 ano e rematará coa promulgación dunha constitución democrática civil e eleccións parlamentares e presidenciais nas cales todos estamos interesados?

Que clase de golpe militar é aquel que permite o dereito ao protesto pacífico incluso aos adversarios e non impón o estado de sitio? A declaración de Al-Sisi, o xefe do exército exipcio, no que comunicou a folla de ruta do periodo de transición, só anunciado despois dun diálogo e consenso cos representantes da Fronte de Salvación, incluindo a mocidade do movemento Tamarud, o Sheikh de Al-Azhar, o Papa dos Coptos e unha representación das mulleres. As e os exipcios/as celebraron nas prazas principais, bairros e vilas a grande vitoria do pobo e a complicidade do exército nacional.

Debemos, tal e como nos ensina o marxismo, analizar a realidade concreta e non confinar a nosa visión a ideas ríxidas e predeterminadas. Acaso non é digno de mención a cegueira dos medios occidentais sobre isto, rexeitando a realidade e insistindo en que é un golpe militar?

Mesmo así, temos que estar alerta e prestar atención durante a próxima fase para nos asegurar de que o papel dos militares nesta etapa fica limitada á protección do pobo e na seguridade nacional e no respeito ás súas promesas de non inerferir directamente en asuntos políticos, e na necesidade do pobo de ficar nas prazas para asegurar a implementación das esixencias na fase de transición.

P6. Que valoración realizades da posición dos EUA no tocante aos sucesos no Exipto?

Salah Adly: Os EUA foron sorprendidos pola revolución de xaneiro de 2011, mais estaban preparados para cenarios de mudanza no Exipto antes de que o rexime de Mubarak caese.

Así pois, interveu inmediatamente depois do derrocamento para conformar unha alianza entre o Consello Militar anterior e a Irmandade Musulmá para facilitar a entrega do poder á Irmandade depois de prometeren o aseguramento dos intereses dos EUA, certificando a seguranza de Israel e continuando a política económica neoliberal contra os intereses das masas populares.

No entanto, os EUA descubriron despois a grave incapacidade da Irmandade para exercer o poder, ao carecer de persoas cualificadas e insistiren na alianza cos grupos jihadistas no lugar dunha alianza con forzas liberais e uníndose á clase dos grandes capitalistas no seus varios estratos nun sistema estable baseado na transferencia de poder que xirase na órbita da súa clase e asegurase os intereses dos EUA. Os EUA, ao mesmo tempo, tamén afirmaron os intereses e privilexios da institución militar coa intención de garantir a súa lealdade.
Mais os EUA estaban ao mesmo tempo asustados pola continuidade da situación revolucionaria do Exipto, a escalada dos protestos e do rexeitamento popular ao dictado da Irmandade Musulmá. Por tanto, exerceu grande presión sobre a Irmandade para levar a cabo reformas, e tamén exerceu presión sobre forzas da oposición liberal, nomeadamente sobre aqueles que representan os intereses do grande capital no Partido Wafd, Partido Libre dos Exipcios e Partido da Constitución para acelerar eleccións parlamentares, pondo fin á alianza coas forzas da esquerdas e rexeitando as orientacións revolucionarias dos movementos da mocidade que afirmaban os obxectivos da revolución e o desprazamento do rexime da Irmandade Musulmá, que só podería ser acadado cunha grande revolución popular contra a mesma e boicotando as eleccións.

Cando a “Tamarud” (Rebelión) e a súa xenial ideal de deslexitimar a Morsi se cumpriu, colocaron a todos nun dilema cando grandes sectores do pobo e as forzas políticas respostaron. Isto puxo o final ás vacilacións de todas as forzas e partidos, e marcharon trala decisión popular de derrocar a Morsi e convocar eleccións anticipadas. Esta demanda aumentou até chamar ao derrocamento do rexime da Irmandade Musulmá, mudando a Constitución e correxindo o decurso da revolución a través dunha nova lexitimidade revolucionaria e unha nova fase de transición.

os EUA descubriron despois a grave incapacidade da Irmandade para exercer o poder, ao carecer de persoas cualificadas e insistiren na alianza cos grupos jihadistas

A Irmandade Musulmá, os americanos, o exército, e incluso as forzas da oposición política e mocidade non imaxinaron que o pobo respostaría de forma tan masiva que forzaría a implementar a vontade popular.
Sabemos que os EUA exerceron unha presión flagrante no xefe do exército e nas forzas políticas liberais para non derrocar a Morsi e levar a cabo unicamente grandes reformas. Pero foi demasiado tarde e todos se decataran xa de que o pobo falara e que a alternativa sería a escalada dunha guerra civil, o aumento do terrorismo e da loita sectaria, e abriría a porta á intervención estranxeira.

A consecución neste ponto crítico do derrocamento de Morsi e a intervención do exército serviu para culminar os obxectivos da revolución nesta altura. É digno de mención que esta é a primeira vez que o exército exipcio desobedece as ordes dos EUA porque comprendeu a natureza dos grandes perigos que poderían estenderse a si mesmo e á patria se declinaba apoiar a revolución.

As forzas nacionais e democráticas decatáronse de que os dirixentes do exército contan con intereses e privilexios que queren preservar, e tamén queren ter un papel no poder sen interferencias políticas directas. Pensamos que hai que ter isto en conta, coa intención realizar correcións graduais cara a seguinte fase.

Sospeitamos que os EUA, no actual periodo crítico, animará a conspiradores a iniciar sedicións e contendas para estender o caos e acadar os esquemas do “caos creativo” e tornar Exipto noutro Iraque. Isto é o que sucedeu e foi rebelado na conspiración do venres 5 de xullo. Esta conspiración foi denomidada pola mocidade “agresión Tripartita, EUA-Israel-Irmandade Musulmá contr o pobo do Exipto. O plano apontaba en abortar a revolución, reinstaurando a Morsi, sementando o caos e o terror através de manifestacións que ocuparían as prazas da Liberadade empregando armas e terrorismo, lanzando unha campaña de rumores e unha guerra de desinformación sen precedentes no Exipto no camiño de xerar divisións entre o pobo e o exército, e conspirando xunto a grupos jihadistas no Sinaí para declarar unha área liberada en complicidade cos Israel e grupos isámicos de Gaza.

Sospeitamos que os EUA, no actual periodo crítico, animará a conspiradores a iniciar sedicións e contendas

Exipto viveu horas críticas despois do discurso terrorista e intimidador por parte do líder do grupo fascista, a Irmandade Musulmá, aos seus seguidores na praza Rabi´a al-Adawiyya na cidade Naser, no Cairo. Esta foi a sinal para dar comezo á grande conspiración contra a vontade popular. A CNN, así como o servizo árabe da BBC xogaron un papel perigoso nesta trama. Porén, o pobo e o exército foron quen de botar abaixo a conspiración e o vergoñento papel dos EUA e a traizón dos Irmáns Musulmáns ficou á descoberta perante o pobo e a patria. Foi un grande golpe ás pretensións dos EUA e do imperialismo na rexión, e reafirmou o triunfo da revolución e dos desexos populares por riba das forzas contra-revolucionarias.

P7. Como valorades o nomeameto do presidente interino, Adly Mansour, e que medidas imediatas debería tomar?

Salah Adly: É un xuíz ben coñecido pola súa integridade e competencia, e non profesou nengunha preferencia política. O seu discurso de toma de posesión como presidente interno foi positivo. Insistiu que foi “só o pobo” quen o autorizou, e que os poderes que se lle atribuiron foron honoríficos, mais a autoridade real residiría no primeiro ministro que se elixise por consenso entre as forzas democráticas nacionais e a mocidade, e que levará a cabo a implementación das tarefas dacordo cos forzas democráticas e sociais. A prioridade para o goberno será impedir o colapso económico, implementando as demandas urxentes dos obreiros e provendo seguridade.

Valoramos a necesidade de continuar a presión popular nas prazas

Valoramos a necesidade de continuar a presión popular nas prazas, que foi confirmada pola declaración de Al-Sisi, protexendo o dereito pacífico á manifestación. Isto asegura que non haberá desviacións dos acordos aos que chegamos, e afirmará que o exército non intervén con excepcionalidade alén dos límites acordados para asegurar o éxito da dificultosa fase de transición..

P8 – Cales son os principais desafíos aos que fai fronte o voso partido, especificamente en relación a outras forzas políticas e na creación dunha alianza unitaria?

Salah Adly: o desafío fundamental é a necesidade de unificar forzas da esquerda, en primeiro lugar, para confrontar as grandes tarefas deste periodo. As máis importantes son:

1. Asegurar a consecución dos obxectivos da fase de transición

2. Conquerir un consenso sobre un candidatura única para as forzas democráticas e nacionais que loite na batalla das eleccións presidenciais

3. Construír unha fronte de forzas da esquerda, Nasseristas, movementos xuvenís e sindicatos; preparar listas conxuntas para loitar nas eleccións locais e parlamentares; exercer presión e asegurar que non existe volta atrás na liña correcta da revolución durante o periodo de transición.

4. Completarmos e desenvolvermos a estrutura partidaria, renovarmos o partido con sangue novo e desenvolvermos o programa que faga fronte aos grandes desafíos que estamos a confrontar.



حوار مع الرفيق / صلاح عدلي سكرتير عام الحزب الشيوعي المصري

مع جريدة "نامه مردم" لسان حال الحزب الشيوعي الإيراني (تودة) 6 يوليو 2013

في البداية أود أن أتوجه بالتحية لحزب توده وأتمنى له النجاح في نضاله. كما أتوجه بالتحية إلى جريدة "نامه مردم" على إتاحة الفرصة لتوضيح ما يحدث في مصر من أحداث تاريخية كبرى.

1- كيف تمت تعبئة طبقات وشرائح المجتمع المصري في الموجه الثانية لثورة 30 يونيو؟

█ منذ اندلاع ثورة 25 يناير 2011 والحركات الاحتجاجية لم تهدأ، والتظاهرات المليونية لم تتوقف، أي أن الحالة الثورية للجماهير كانت حاضرة تخفت حيناً وتشتعل أحياناً .. كما أن الاحتجاجات والإضرابات العمالية تصاعدت وتيرتها، وبعد نجاح مرسي ووصول الإخوان للحكم وللسلطة بشكل مباشر اكتشفت الجماهير حقيقتهم الاستبدادية وطابعهم الفاشي وانحيازهم لمصالح أكثر شرائح الرأسمالية رجعية وطفيلية، وانعدام قدرتهم على إدارة دولة بحجم مصر. بل وانفضح موقفهم الخائن لمصالح الوطن واستعدادهم لكي يقوموا بدور السمسار الأكبر للحفاظ على مصالح أمريكا وإسرائيل في المنطقة. فعقدوا اتفاق التهدئة في غزة، وأعطوا أمريكا وإسرائيل ما لم يقدم نظام مبارك العميل عليه، وظهر جلياً مشروعهم الطائفي والظلامي المعادي للديمقراطية والعلم والثقافة والتسامح. وكان الأهم هو اكتشاف الجماهير مدى زيف استخدامهم للشعارات الدينية للتمويه على مخططاتهم في خدمه مشروع الشرق الأوسط الكبير والفوضي الخلاقة.

لذلك وصلت الاحتجاجات الاجتماعية (الإضرابات والاعتصامات والتظاهرات والواقفات الاحتجاجية) إلى "7400" احتجاج - باعتراف محمد مرسي نفسه - خلال العام الأخير. ووصل معدل البطالة إلى 32 ٪ أكثرهم من حاملي المؤهلات العليا والمتوسطة، وارتفعت الديون الخارجية من 34 مليار إلى 45 مليار دولار. وارتفع الدين المحلي بمقدار 365 مليار جنيه خلال حكم مرسي في العام الأخير ووصلت نسبة من يعيشون تحت خط الفقر إلى أكثر من 50 ٪ من السكان. باختصار شعرت معظم طبقات وشرائح المجتمع - وقواه السياسية الليبرالية والقومية واليسارية والحركات الشبابية وأغلبها ذات توجه يساري وقومي، بالإضافة إلى مؤسسات الدولة الأساسية وخاصة الجيش والقضاء والإعلام والشرطة - بالخطر الشديد من استمرار بقاء الإخوان في الحكم نتيجة سعيهم المحموم للانفراد بالسلطة وإقصاء كل من ليس معهم من غير حلفائهم من الجماعات الإرهابية المتاجرة بالدين.

وحتى قطاعات واسعة من البرجوازية المصرية المتوسطة والكبيرة في قطاعات السياحة والصناعة والتجارة والزراعة والبناء والتشييد شعرت بالخوف الشديد على مصالحها من استمرار حكمهم الذي يشيع مناخاً من الفوضى وانعدام الأمن والاستقرار.

ولقد كان نجاح حركة تمرد في جمع أكثر من 22 مليون توقيع لسحب الثقة من مرسي والدعوة إلى انتخابات رئاسية مبكرة، شارك في جمعها كل الأحزاب والنقابات والمنظمات وانتشرت في شوارع المدن والمصانع والمدارس والجامعات والهيئات وفي القرى في كل محافظات مصر. والأهمية الكبرى لهذه الحملة هي أنها استطاعت إشراك المواطنين المصريين بشكل فاعل في الحركة الثورية لإسقاط حكم الإخوان، كما أنها استعادت الطابع السلمي والديمقراطي للعمل الثوري، وشكلت الأساس لنزع القداسة عن الشرعية الزائفة لصندوق الانتخابات كمعيار وحيد للشرعية والنظام الديمقراطي، خاصة وأن الدعوة لجمع التوقيعات اقترنت بالدعوة إلى التظاهر في كل ميادين مصر يوم 30 يونيو باعتباره المحك الأساسي لمصداقية هذه الحملة والقاعدة الأساسية لشرعية الجماهير الثورية لإسقاط هذا النظام الفاشي وإجهاض مشروع الدولة الدينية.

وكانت استجابة جماهير الشعب المصري عظيمة وخرجت أكبر مظاهرات في تاريخ مصر بل وفي تاريخ العالم، وتم التحقق منها من خلال مؤشر "جوجل إيرث" حيث خرج أكثر من 27 مليون متظاهر في نفس الوقت في كل محافظات مصر يمثلون مختلف طبقات وشرائح المجتمع المصري في مواجهة مظاهرات لا تتعدى 200 ألف متظاهر من الإخوان وحلفائهم في ميدان واحد صغير في القاهرة. فكان الشعب المصري في جانب وجماعة الإخوان وحدها هي وحلفاؤها في جانب آخر معزول. وهذه هي حقيقة المشهد. وهذا هوالواقع الذي يجب أن ينطلق منه أي تقدير للموقف أو أي تحليل علمي سياسي.

ونحن نرى أن ما حدث في 30 يونيو هو موجة ثانية للثورة المصرية أقوى وأعمق من الموجة الأولى في 2011 قامت لتصحيح مسار الثورة واستعادتها من قوى اليمين المتطرف الديني الذي تآمر لسرقة الثورة وركوب موجتها لخدمة أهدافه الفاشية والرجعية ومخططات الإمبريالية العالمية.

2- ما هو مستوى مشاركة الطبقات الكادحة والعمال ولماذا يشارك العمال في صراع مع الإسلام السياسي من أجل الحقوق الديمقراطية؟

█ شعارات ثورة يناير الأساسية (عيش – حرية – عدالة اجتماعية – كرامة إنسانية) وهي تعد حلقة أساسية من حلقات الثورة الوطنية الديمقراطية جاءت بعد مرحلة تاريخية طويلة بدأت منذ منتصف السبعينات من القرن الماضي من حكم الرأسمالية الكبيرة التابعة ودورة كاملة من الارتداد والتخلف والاستبداد تمكنت فيها القوى الرجعية بالتحالف مع الإمبريالية العالمية والرجعية العربية من تدعيم مناخ يسمح لتيار الإسلام السياسي - وخاصة جماعة الإخوان - بالانتشار والصعود، وتم إضعاف قوى اليسار وتشريد العمال وتصفية الصناعات الكبيرة لضرب أي إمكانيات لتحقيق تنمية شاملة.

وفي الحقيقة فإن العمال يشاركون في معظم الاحتجاجات التي تصاعدت منذ عام 2006 ويشاركون في كل المظاهرات الشعبية بصفتهم جزءاً من الشعب وليس بشكل طبقي منظم. وذلك نتيجة غياب منظمات واتحادات نقابية قوية بسبب ميراث طويل من الاستبداد والقمع الحكومي للسيطرة على اتحادات ونقابات العمال، ونتيجة للتغيرات الكبيرة التي حدثت في الفترة الماضية على الخريطة الطبقية وعلى طبيعة تركيب الطبقة العاملة في القطاعات المختلفة، وجرى الاعتماد على الصناعات الصغيرة والمتوسطة التي يسيطر عليها القطاع الخاص، حيث تم منع العمال من تشكيل نقابات فيها. ولم تظهر الطبقة العاملة بشكل طبقي واضح في الثورة. ونتيجة لعدم توحد قوى اليسار بشكل فاعل وضعفه في المرحلة الماضية لأسباب عديدة لا مجال هنا لذكرها فإن حركة العمال لم تظهر بشكل فعال ومؤثر يتناسب مع حجم مشاركتها وتضحياتها الكبيرة في الثورة.

ومن المهم توضيح أن العمال في القطاع العام اكتشفوا أن ممارسات وتوجهات جماعة الإخوان المسلمين لا تختلف عن توجهات نظام مبارك بل وأسوأ منها، حيث قاموا بتطبيق نفس السياسات حول استمرار برنامج الخصخصة وتحرير الأسعار ولم يرفعوا الحد الأدنى للأجور رغم أنه كان من أولى مطالب الثورة، بل قاموا بتخفيض الضرائب على رجال الأعمال واستمروا في خصخصة الخدمات ورفض تنفيذ برنامج التأمين الصحي، وأصرت جماعة الإخوان على بيع ورهن أصول مصر ومؤسساتها من خلال مشروع "الصكوك الإسلامية" الذي أسرعوا بتمريره في مجلس الشورى الإخواني. والأخطر هو رفضهم لإصدار قانون حرية تشكيل النقابات الذي وافقوا عليه مع كل القوى السياسية والتيارات النقابية قبل الثورة واستبدلوا رجالهم برجال مبارك في الاتحاد العام الحكومي لعمال مصر. وهذا هو الأساس الاجتماعي والديمقراطي لانحياز الطبقة العاملة إلى الثورة على حكم الإخوان وعلى قوى الإسلام السياسي بالإضافة إلى الأسباب الأخرى التي ذكرناها سابقاً.

ويخطئ من يتصور أن العمال يثورون فقط لقضايا فئوية أو لأسباب اقتصادية، فالعمال أكثر وعيا بأخطار المشروع اليميني الديني المتطرف وممارساتهم الفاشية اليمينية في كافة المجالات الديمقراطية والسياسية والاقتصادية والاجتماعية والوطنية.

3- حول توصيف ما يحدث بأنه ثورة وما هي طبيعتها ومهامها ومطالبها العاجلة؟

█ نعم، مايحدث الآن هو ثورة. وبالدقة هو الموجة الثانية الكبيرة لثورة يناير، التي تم إجهاض موجتها الأولى بسبب سطو جماعة الإخوان عليها، رغم عدم مشاركتهم في الدعوة إليها أو صنعها. وهي ثورة ديمقراطية ذات توجه اجتماعي ووطني واضح. وهي مستمرة وشاركت فيها فئات اجتماعية واسعة وقوى سياسية متعددة (ليبرالية وقومية ويسارية). ومع استمرار المد الثوري تتضح أكثر فاكثر حقيقة المواقف، وتتكشف انحيازات هذه القوى ومدى استعدادها للاستمرار في طريق الثورة.

وأولى المهام الديمقراطية للثورة هي وضع دستور جديد مدني ديمقراطي يؤكد على حقوق الإنسان والمرأة والحقوق الاقتصادية والاجتماعية للطبقات الكادحة، ولا يصادر على حق الشعب في اختيار نظامه السياسي والاقتصادي في المستقبل حسب توازنات القوى. وبالتالي فإن مهمة إسقاط الدستور الطائفي الرجعي المشوه وليس تعديله هو مهمة أساسية للقوى الديمقراطية والتقدمية في اللحظة الراهنة.

ومن مهام الثورة الديمقراطية أيضاً حرية تشكيل النقابات والأحزاب والجمعيات دون تدخل حكومي ورفض تشكيل الأحزاب على أساس ديني طائفي والمساواة الكاملة بين الرجال والنساء في الحقوق والواجبات والمساواة أمام القانون وتجريم التمييز الديني وغيرها.

ومن المهام الاجتماعية وضع خطة للتنمية الشاملة المستقلة المعتمدة على الذات أساساً تعتمد على تشجيع القطاعات الإنتاجية مع ضرورة التوزيع العادل لناتج التنمية وللثروة لصالح الفقراء والكادحين وتحقيق المطالب الاجتماعية العاجلة وعلى رأسها وضع حد أدنى وأقصى للأجور وربطها بالأسعار وإلغاء الديون عن صغار الفلاحين وإعادة توزيع بنود الميزانية لزيادة الإنفاق على الصحة والتعليم وإسكان محدودي الدخل ورفع الضرائب على الأغنياء واستعادة الشركات المنهوبة من القطاع العام ومحاربة الفساد.

ومهامها الوطنية: مناهضة التبعية للولايات المتحدة الأمريكية ورفض الخضوع للهيمنة الصهيونية وتعديل اتفاقية كامب ديفيد واستعادة دور مصر الوطني في الدائرة العربية والأفريقية والإقليمية والعالمية وتعميق العلاقة مع دول وشعوب العالم الثالث.

4- هل يرفض الشعب الإخوان المسلمون فقط أم قوىالإسلام السياسي بشكل عام؟

█ الإخوان المسلمون هم التنظيم الأكثر فاعلية وتأثيرا بين قوى الإسلام السياسي وجميع المنظمات الأخرى من سلفيين وجماعات جهادية كانوا حلفاء مع الإخوان المسلمين وخرجوا معهم في معركتهم الأخيرة يدافعون عن نظام الإخوان لأنهم يعلمون أن هزيمتهم تعني نقطة الانكسار الأساسية للمشروع الإسلامي الطائفي الذي تدعمه الإدارة الأمريكية كبديل للنظم الاستبدادية التابعة المنهارة. ولم يستثنى من هذا التحالف في المعركة الأخيرة سوى حزب النور السلفي لاعتبارات تعود إلى ارتباطه بالسعودية، رغم إدراكنا أنه حزب رجعي وطائفي معادي لحقوق الإنسان والمرأة والأقليات بما فيها المذاهب الإسلامية المخالفة. وقد ظهر هذا واضحاً في تحريضهم على جريمة قتل الشيعة وسحلهم في المذبحة المروعة التي حدثت الشهر الماضي في إحدى القرى.

ونحن نرى أن المعركة لم تنتهِ ولا بد من نضال سياسي واجتماعي وثقافي لسحق مقاومتهم وتغيير المناخ العام الذي استشرى منذ عشرات السنين.

ولكن ما نود لفت النظر إليه هو أن ما يحدث في مصر الآن ليس مواجهة للإخوان وحلفائهم من قوى اليمين الديني مع مؤسسات الدولة الأمنية فقط، لكنهم في الحقيقة يواجهون الشعب المصري بجميع أطيافه وتياراته وكذلك مع كافة مؤسسات الدولة بما فيها القضاء والإعلام والثقافة. فمن سيواجه الإخوان الآن في الأحياء والقرى هم جماهير الشعب المصري التي خسرت جماعة الإخوان بشكل مؤكد تأييد قطاعات واسعة منها في العامين الأخيرين. لكن الجيش والأمن سيكون لهما دوراً هاماً في مواجهة ميليشياتهم الإرهابية المسلحة.

باختصار نحن نرى أن ما حدث هو هزيمة كبيرة لمشروع اليمين الديني بشكل عام وليس لمشروع الإخوان فقط. وسوف تكون له تداعيات كبرى في المنطقة في الفترة المقبلة.

5- هل إسقاط مرسي عملية غير ديمقراطية لأنه رئيس منتتخب؟ وهل من أطاح به هو الجيش المصري؟

█ من أطاح بمرسي هم أكثر من 22 مليون مواطن من أبناء الشعب المصري الذين وقعوا على وثيقة تتضمن الاسم ورقم البطاقة الشخصية (الرقم القومي) واسم المحافظة بشكل يدوي حي وليس على الإنترنت، في استفتاء شعبي غير مسبوق تم تتويجه "بالخروج الكبير" في الميادين بأكثر من 27 مليون متظاهر يوم 30 يونيو واستمر لاربعة أيام متتالية، خاصة وأن مرسي هو من أطاح بالشرعية عندما أصدر إعلانه الدستوري الديكتاتوري في نوفمبر 2011، وهو من عصف بحقوق الإنسان عندما حاصر أنصاره الإرهابيون المحكمة الدستورية، وعندما قامت ميليشياته بتعذيب المتظاهرين أمام قصر الاتحادية في تحقيقات أثبتتها النيابة العامة، وعندما قتل رجاله المتظاهرين أمام مقر حزب الحرية والعدالة (الذراع السياسي للجماعة) بأوامر صريحة من مرشد الجماعة ونائبه اعترف بها القتلة أمام النيابة. وهو من نكث عن وعوده التي أعلنها يوم نجاحه بتعديل الدستور وتشكيل حكومة ائتلافية. وأصر هو وجماعته على الخضوع لشروط صندوق النقد الدولي وأعلن الجهاد على سوريا في مؤتمر للقوى الجهادية الإرهابية دون الرجوع إلى الجيش ومجلس الدفاع الوطني.

ولهذا فإن جميع الإحزاب والقوى السياسية، وحتى حزب النور السلفي الذي قفز من السفينة قبل غرقها، وقفت مع إجراء انتخابات رئاسية مبكرة .. وهذه الدعوة ليست انقلاباً على الديمقراطية ولكنها من صميم الديمقراطية الشعبية حينما يخون أي رئيس وعوده للشعب وبرنامجه الذي انتخبه الشعب على أساسه ..

إن حصر قضية الديمقراطية في مجرد "صندوق الانتخابات" هو أهدار كامل لجوهر الدمقراطية ورفض صريح لحق الشعوب في الثورة على حكامها المستبدين وعلى النظم الفاشية التي تتستر بالدين لتخفي حقيقتها الرجعية وتوجهها الرأسمالي اليميني.

إن دفاع الولايات المتحدة والدول الرأسمالية الغربية عن مرسي وتصوير الأمر على أنه مجرد "انقلاب عسكري" على "الشرعية الدستورية" هو موقف شكلي يخفي رعب الإمبريالية العالمية من ثورات الشعوب وقدرتها على تجاوز الحدود الضيقة للديمقراطية البرجوازية التي تمثل في جوهرها الشكل الأمثل لتحقيق مصالح كبار رجال الأعمال والشركات الاحتكارية وعملائها المحليين في السيطرة على مقدرات الشعوب في بلدان العالم الثالث.

إن ما حدث ليس انقلاباً عسكرياً بأي حال من الأحوال، بل هو انقلاب ثوري قام به الشعب المصري للتخلص من هذا الحكم الفاشي. وما قام به الجيش هو تنفيذ لإرادة الشعب وحمايته من مؤامرات هذه الجماعة وحلفائها الإرهابيين المسلحيين الذين يريدون إشعال فتنة طائفية وحروباً أهلية وتقسيم الجيش المصري وتدمير مؤسسات الدولة المصرية لخدمة المصالح الإمبريالية والصهيونية في المنطقة.

وأي انقلاب عسكري هذا وعشرات الملايين في الشوارع؟!! وأي أنقلاب عسكري، وقد تسلم السلطة بالفعل رئيس المحكمة الدستورية، وهو ما طالبت به جبهة الإنقاذ التي تضم كل قوى المعارضة باتجاهاتها المختلفة وحركة تمرد الشبابية وأيدتها جماهير الشعب المصري؟؟!! وأي أنقلاب عسكري هذا وسوف يتم تشكيل حكومة كفاءات وطنية مدنية لها كامل الصلاحيات خلال فترة انتقالية لا تتجاوز العام وتنتهي بوضع دستور مدني ديمقراطي وانتخابات رئاسية وبرلمانية الجميع حريص عليها ؟؟ وأي انقلاب عسكري يسمح بحق التظاهر السلمى حتى للمعارضين له ولا يفرض حاله الطوارئ؟ خاصة وأن بيان "السيسي" الذي أعلن فيه خريطة المرحلة الانتقالية أعلن بعد حوار وتوافق مع ممثلي الشعب المصري من شباب حركة تمرد وممثل جبهة الإنقاذ وشيخ الأزهر وبابا الأقباط وممثلة للمرأة. واحتفل الشعب المصري في ميادين وحواري وقرى مصر بهذا الانتصار العظيم للشعب المصري واستجابة الجيش الوطني له.

علينا كما علمتنا الماركسية أن ننطلق من الواقع العيني الملموس ولا نحصر رؤيتنا في أفكار جامدة مسبقة وصيغ جاهزة. وألا يلفت النظر أن تتعامى وسائل الإعلام الغربية عن كل ذلك ورؤية الواقع وتصر على أن ما يحدث هو انقلاب عسكري؟؟!!!

ورغم ذلك فإننا حريصون على ضرورة التيقظ والانتباه خلال المرحلة المقبلة لضمان تحديد دور الجيش في هذه المرحلة في حماية الشعب والأمن القومي المصري والالتزام بوعوده في عدم التدخل المباشر في الشئون السياسية وضرورة بقاء الشعب في الميادين لضمان تنفيذ مطاله في المرحلة الانتقالية.

6- حول موقف الولايات المتحدة الأمريكية:

█ فوجئت الولايات المتحدة بثورة يناير 2011، ولكنها كانت تحضر لسيناريوهات التغيير في مصر قبل ذلك عندما شعرت بشيخوخة نظام مبارك، لذلك تدخلت فور الإطاحة به لتشكيل تحالف بين المجلس العسكري السابق والإخوان المسلمون لتمهيد الطريق لتسليم الإخوان السلطة بعد تعهدها بضمان تحقيق مصالح الولايات المتحدة وضمان أمن إسرائيل والاستمرار في النهج الاقتصادي النيوليبرالي المعادي لمصالح الجماهير الشعبية.

لكن الولايات المتحدة اكتشفت بعد فترة مدى عجز هذه الجماعة عن إدارة شئون الحكم وعدم وجود كفاءات لديها وإصرارها على التحالف مع الجماعات الجهادية بدلاًً من الاتجاه للتحالف مع القوى الليبرالية وتوحيد الطبقة الرأسمالية الكبيرة بشرائحها المختلفة في نظام مستقر يقوم على تداول للسلطة يدور في فلك هذه الطبقة ويضمن مصالح أمريكا. كما أنها حرصت في نفس الوقت على ضمان مصالح وامتيازات المؤسسة العسكرية لتضمن ولاءها.

ولكن الولايات المتحدة كانت تخشى في نفس الوقت من استمرار الوضع الثوري في مصر وزيادة حجم الاحتجاجات وتصاعد الرفض الشعبي لحكم الإخوان. لذلك قامت بالضغط على جماعة الإخوان للقيام بإصلاحات، وعلى قوى المعارضة الليبرالية وخاصة الممثلة لمصالح الرأسمالية الكبيرة في أحزاب الوفد والمصريين الأحرار والدستور للإسراع بالانتخابات البرلمانية وفض تحالفها مع قوى اليسار ورفض التوجهات الثورية لحركات الشباب التي ترى أنه لا يمكن تحقيق أهداف الثورة واقتلاع نظام الإخوان بدون الثورة الشعبية الكبيرة عليه ومقاطعة الانتخابات.

وعندما نجحت "حملة تمرد" وفكرتها العبقرية لسحب الشرعية من مرسي وضعت الجميع في مأزق حينما استجابت لها فئات واسعة من الشعب والقوى السياسية مما حسم تردد كل الأحزاب والقوى خلف الخيار الشعبي لإسقاط مرسي وإجراء انتخابات رئاسية مبكرة. ذلك المطلب الذي تصاعد إلى إسقاط نظام الإخوان وتغيير الدستور وتصحيح مسار الثورة من خلال شرعية ثورية جديدة ومرحلة انتقالية جديدة على أساس صحيح.

ولم يكن في مخيلة الإخوان أو الأمريكان أو الجيش وحتى قوى المعارضة السياسية والشبابية أن حجم الاستجابة الشعبية سيكون بهذا الحجم الجبار الذي فرض على الجميع ضرورة تنفيذ إرادته.

ونحن نعلم أن الولايات المتحدة ضغطت بشكل سافر على قيادات الجيش والقوى السياسية الليبرالية لعدم الإطاحة بمرسي والاكتفاء بإجراء إصلاحات كبيرة إلا أن الوقت قد فات وأدرك الجميع أن الشعب قال كلمته وأن البديل سيكون تصاعد الحرب الأهلية وتصاعد الإرهاب والفتنة الطائفية ويفتح الباب أمام التدخل الأجنبي.

وأدى هذا إلى الوصول إلى هذه النقطة الحرجة التي أدت إلى إسقاط مرسي وتدخل الجيش بشكل يخدم أهداف الثورة في هذه المرحلة. والملاحظ أن هذه هي المرة الأولى التي يعصي فيها الجيش المصري أوامر أمريكا لأنه أدرك طبيعة المخاطر الكبرى التي تحيق به وبالوطن إذا تراجع عن تأييد الثورة.

وتدرك القوى الوطنية والديمقراطية أن قيادات الجيش لها مصالح وامتيازات تريد الحفاظ عليها، كما تريد أن يكون لها دور في الحكم بدون تدخل سياسي مباشر. ونحن نرى أن هذا لابد من مراعاته في هذه المرحلة مع التأكيد على تصحيح الأمور تدريجياً خلال المرحلة المقبلة.

إننا نتوقع أن الولايات المتحدة سوف تشجع في الفترة الحالية الحرجة المؤامرات لإشعال الفتنة والاقتتال وتشجيع هذه الجماعات لإثارة الفوضى لتحقيق مخططات الفوضى الخلاقة وتحويل مصر إلى عراق آخر وهو كمما حدث وتكشف في مؤامرة الجمعة 5 يوليو. تلك المؤامرة التي يطلق عليها الشباب "العدوان الثلاثي: الأمريكي – الإسرائيلي – الإخواني" على شعب مصر حيث كانت تلك الخطة تهدف إلى إجهاض الثورة وإعادة مرسي للحكم وإشاعة الفوضى والإرهاب من خلال مظاهرات تحتل ميادين التحرير بالسلاح والإرهاب، وإطلاق حملة إشاعات وحرب معلومات كاذبة لم تشهد لها مصر مثيلاً لإحداث انقسام بين الشعب والجيش وداخل الجيش نفسه، والتآمر مع الجماعات الجهادية في سيناء لإعلانها منطقة محررة بالتواطؤ مع إسرائيل والجماعات الإسلامية في غزة.

وقد عاشت مصر ساعات حرجة بعد خطاب الإرهاب والترويع الذي أطلقه مرشد الجماعة الفاشية في أنمصاره عند ميدان "رابعة العدوية" في مدينة نصر بالقاهرة. وكان هذا إشارة بدء هذه المؤامرة الكبرى للانقلاب على الإرادة الشعبية. وقد لعبت قناة CNN وكذلك قناة BBC العربية دورا خطيراً في هذه المؤامرة. ولكن الشعب والجيش استطاعا إجهاض هذه المؤامرة وتم اكتشاف الدور المخزي لأمريكا وخيانة الإخوان المسلمين للشعب والوطن مما يعد ضربة كبرى للمخططات الأمريكية والإمبريالية في المنطقة، وتأكيد لانتصار الثورة والإرادة الشعبية على قوى الثورة المضادة.

7- حول الرئيس المؤقت "عدلي منصور"

█ هو رجل قضاء مشهود له بالنزاهة والكفاءة لم يصرح بأي مواقف سياسية أو انحيازات معينة. والخطاب الذي ألقاه بعد حلفه اليمين وتوليه مسئوليته كرئيس مؤقت للمرحلة الانتقالية هو خطاب جيد وإيجابي حيث أكد أن من كلفه "هو الشعب وحده" كما أن السلطات الممنوحة له هي سلطات شرفية ولكن السلطات الفعلية ستكون لرئيس الحكومة الذي تتوافق عليه القوى الوطنية والشبابية، والذي سيكلف بتنفيذ المهام التي توافقت عليها القوى الوطنية والديمقراطية الاجتماعية. وعلى رأس أولوياتها وقف الانهيار الاقتصادي وتنفيذ المطالب العاجلة للكادحين وتوفير الأمن.

ونحن نرى ضرورة استمرار الضغط الشعبي في الميادين وهو ما أكده البيان الذي أعلنه السيسي من حماية حق التظاهر السلمي، وذلك لضمان عدم الانحراف عما تم الاتفاق عليه والحرص على عدم تدخل الجيش إلا في الحدود المتفق عليها لضمان نجاح هذه المرحلة الانتقالية الصعبة.

8- التحديات الرئيسية أمام حزبنا:

█ هي ضرورة توحيد قوى اليسار في المقام الأول لمواجهة الاستحقاقات الكبيرة التي تواجهنا في هذه المرحلة وأهمها:

  1. ضمان تحقيق أهداف ومهام المرحلة الانتقالية.
  2. التوافق على مرشح واحد للقوى الوطنية والديمقراطية لخوض معركة الرئاسة.
  3. تشكيل جبهة من القوى اليسارية والناصريين والحركات الشبابية والمنظمات النقابية وتحضير قوائم مشتركة لخوض معركة الانتخابات البرلمانية والمحلية القادمة والضغط من أجل عدم التراجع عن تصحيح مسار الثورة في المرحلة الانتقالية.
  4. السعي لاستكمال وتطوير البناء الحزبي وتجديد دمائه وتطوير برنامجه لكي نستطيع مواجهة التحديات الكبيرة التي تواجهنا.
Last Updated on Friday, 12 July 2013 15:27